# Mniejszy Rytuał Odpędzający Heksagramu

> Mniejszy Rytuał Odpędzający Heksagramu, wykonywany w Złotym Brzasku po rytuale pentagramu, oczyszcza przestrzeń z wpływów planetarnych: łączy Analizę Słowa Kluczowego I.N.R.I. i znaki L.V.X. z czterema heksagramami zapieczętowanymi imieniem ARARITA, a jego przebieg, sens i typowe błędy można opanować krok po kroku.

Dział: Magia ceremonialna
Adres kanoniczny: https://ordotheia.pl/eseje/mniejszy-rytual-odpedzajacy-heksagramu

## Druga połowa oczyszczenia

Mniejszy Rytuał Odpędzający Heksagramu należy do tych ćwiczeń Złotego Brzasku, które wykonuje się nie dla nich samych, lecz jako dopełnienie innej pracy. W instrukcjach zakonu, zebranych przez Israela Regardiego w *The Golden Dawn*, umieszczono go bezpośrednio po Mniejszym Rytuale Pentagramu: najpierw porządkuje się przestrzeń w obrębie żywiołów, a dopiero potem sięga wyżej. Podział jest prosty i konsekwentny. Pentagram, figura pięciu wierzchołków, odpowiada czterem żywiołom i duchowi, a więc światu podksiężycowemu i człowiekowi jako mikrokosmosowi. Heksagram, złożony z dwóch trójkątów, odpowiada siedmiu planetom tradycyjnej astrologii, czyli sferom, które w hermetycznym obrazie świata stoją nad żywiołami i nimi rządzą.

Z tego podziału wynika praktyczna funkcja obrzędu. Odpędzający pentagram usuwa z otoczenia i z samego praktykującego to, co tradycja nazywa wpływami elementarnymi: rozproszenie, przypadkowe nastroje, resztki poprzednich zajęć. Odpędzający heksagram czyni to samo piętro wyżej, wobec sił planetarnych, i dlatego bywa określany jako druga połowa oczyszczenia. Para ta poprzedza poważniejszą operację, zamyka ją albo stanowi samodzielną praktykę wieczorną. Dziejom heksagramu jako pieczęci Salomona i jego planetarnej symbolice poświęcony jest osobny esej tej biblioteki; tutaj chodzi wyłącznie o przebieg i sens wykonania.

Całość składa się z trzech części. Otwiera ją Analiza Słowa Kluczowego, w której przyzywa się Światło przez litery I.N.R.I. i trzy postacie egipskiego mitu. Środek wypełniają cztery heksagramy nakreślone w czterech stronach świata, każdy zapieczętowany imieniem ARARITA. Zamyka ją powtórzenie Analizy, tak że cała praca zostaje objęta tym samym Światłem, od którego się zaczęła.

## Przygotowanie miejsca, postawy i głosu

Potrzebna jest przestrzeń, w której można swobodnie rozłożyć ramiona i obrócić się wokół własnej osi. Staje się pośrodku, zwróconym na wschód, w tym samym miejscu, w którym przed chwilą zakończono rytuał pentagramu. Instrukcja zakonna każe stanąć prosto, ze złączonymi stopami, lewą rękę opuścić wzdłuż boku, a prawą, trzymającą różdżkę lub inne narzędzie, przenieść przed ciało tak, by narzędzie stało pionowo w jego osi. Kto nie ma poświęconych narzędzi, posługuje się zwykle wyprostowanym palcem wskazującym i nie traci przez to niczego z istoty ćwiczenia.

Zanim padnie pierwsze słowo, oddech powinien się wyrównać i pogłębić. Imiona nie są recytowane, lecz wibrowane: wydobywa się je niskim, przeciągłym tonem, odczuwanym w klatce piersiowej i w całym ciele, a wydech niesie dźwięk aż do końca. Analizę wypowiada się raczej uroczyście niż głośno; pełna wibracja przypada przede wszystkim na imię IAO (wym. i-a-o) oraz na ARARITA (wym. a-ra-ri-ta) w każdej z czterech stron. Wyobraźnia pracuje bez przerwy: figury kreślone w powietrzu widzi się jako linie żywego światła, a postacie mitu jako rzeczywiście obecne, nie jako hasła odczytywane z kartki.

## Analiza Słowa Kluczowego

Słowem kluczowym jest I.N.R.I., inicjały napisu, który według Ewangelii umieszczono nad krzyżem. Złoty Brzask czyta je jako cztery litery hebrajskie: Jod (wym. jod), Nun (wym. nun), Resz (wym. resz) i ponownie Jod. Każdej literze odpowiada znak zodiaku lub planeta – Jod Pannie, Nun Skorpionowi, Resz Słońcu – a każdemu z nich postać egipska. Panna to Izyda, potężna matka; Skorpion to Apofis, niszczyciel; Słońce to Ozyrys zabity i zmartwychwstały. Z pierwszych liter imion Izydy, Apofisa i Ozyrysa powstaje IAO, imię boskie znane już z antycznych tekstów gnostyckich i magicznych, które spina cały cykl w jedno słowo.

1. Stojąc w opisanej postawie, zwrócony na wschód, wypowiedz: „I.N.R.I.”.
2. Wymień kolejno litery: „Jod, Nun, Resz, Jod”.
3. Powiedz: „Panna, Izyda, potężna Matka. Skorpion, Apofis, Niszczyciel. Słońce, Ozyrys, zabity i zmartwychwstały”.
4. Dodaj: „Izyda, Apofis, Ozyrys”, a następnie wibruj „IAO”.
5. Rozłóż ramiona poziomo w krzyż i powiedz: „Znak Ozyrysa Zabitego”.
6. Unieś prawe ramię pionowo w górę, a lewe wyciągnij w bok, tak by razem tworzyły literę L, pochyl głowę ku lewemu barkowi i powiedz: „Znak Żałoby Izydy”.
7. Wznieś oba ramiona nad głowę, rozchylone w kształt litery V, odchyl głowę w tył i powiedz: „Znak Tyfona i Apofisa”.
8. Skrzyżuj ramiona na piersi, pochyl głowę i powiedz: „Znak Ozyrysa Zmartwychwstałego”; skrzyżowane ramiona tworzą literę X.
9. Rozłóż ramiona ponownie w krzyż, po czym znów skrzyżuj je na piersi, mówiąc: „L.V.X., Lux, Światło Krzyża”.

![Trzy postacie w habitach widziane z przodu: L – Żałoba Izydy, V – Tyfon i Apofis, X – Ozyrys Zmartwychwstały](/ryciny/rytualy/znaki-lvx.svg "Znaki L.V.X. – ciało wykonującego staje się kolejno literami słowa Lux.")

Sens tej sekwencji jest dramatyczny, nie dekoracyjny. Krzyż z rozpostartych ramion przedstawia Ozyrysa w chwili śmierci, czyli zasadę światła, która zstąpiła w materię i została w niej rozdarta. Żałoba Izydy wyraża stratę i wierność tego, co pozostało; znak Apofisa i Tyfona – siłę rozkładu, bez której nie byłoby odnowienia; skrzyżowane na piersi ramiona – zmartwychwstanie, w którym światło wraca, zebrane w sercu. Z tych trzech postaw składa się łacińskie *lux*, światło, a razem z inicjałami I.N.R.I. wyrażają one formułę śmierci i odrodzenia, którą Złoty Brzask uważał za klucz do wszelkiej przemiany. Wykonujący nie odgrywa więc scenki z mitologii, lecz własnym ciałem wypisuje imię Światła, zanim zwróci się do sił planetarnych.

## Cztery heksagramy i imię ARARITA

Po Analizie kreśli się w każdej z czterech stron inny heksagram. Formy te noszą nazwy żywiołów, choć należą do rytuału planetarnego: na wschodzie heksagram Ognia, na południu Ziemi, na zachodzie Powietrza, na północy Wody. Układ ten różni się od rozmieszczenia żywiołów w rytuale pentagramu i zwykle tłumaczy się go kołem zodiaku, w którym wschodowi odpowiada ognisty Baran, południu ziemski Koziorożec, zachodowi powietrzna Waga, a północy wodny Rak. Wszystkie cztery formy zbudowane są z dwóch trójkątów, różnią się zaś ich wzajemnym położeniem. Dokładny kształt każdej z nich i kolejność prowadzenia linii najlepiej przyswoić z ryciny i z nagrania dołączonego do tego tekstu, a nie z opisu słownego. Ogólną zasadą Złotego Brzasku pozostaje to, że heksagram przywołujący prowadzi się zgodnie z ruchem słońca, a odpędzający w kierunku przeciwnym.

1. Zwrócony na wschód nakreśl przed sobą odpędzający heksagram Ognia.
2. Wskaż narzędziem lub palcem środek figury i wibruj „ARARITA”.
3. Obróć się w prawo, ku południu, nakreśl odpędzający heksagram Ziemi i ponownie wibruj imię.
4. Zwrócony na zachód nakreśl odpędzający heksagram Powietrza i wibruj „ARARITA”.
5. Na północy nakreśl odpędzający heksagram Wody i zapieczętuj go tym samym imieniem.
6. Wróć twarzą na wschód.
7. Powtórz całą Analizę Słowa Kluczowego, od „I.N.R.I.” aż po „Lux, Światło Krzyża”.

![Plan kwater: wschód – Ogień, południe – Ziemia, zachód – Powietrze, północ – Woda, z wykonującym pośrodku](/ryciny/rytualy/heksagram-kwatery.svg "Cztery formy heksagramu w czterech stronach świata, każda zapieczętowana imieniem ARARITA.")

ARARITA nie jest imieniem pojedynczej istoty, lecz kabalistycznym skrótem typu *notarikon*, utworzonym z pierwszych liter hebrajskiego zdania Achad Rosz Achdutow, Rosz Jichudo, Temurato Achad. Jego sens oddaje się zwykle słowami: „Jeden jest Jego początek, jedna jest zasada Jego jedności, Jego przemiana jest jedna”. Siedem liter skrótu odpowiada w tej symbolice siedmiu planetom heksagramu, a treść zdania wskazuje, że za mnogością sił planetarnych stoi jedno źródło. Gdy wibruje się ARARITA w środku każdej figury, nie zaklina się więc planet jako odrębnych potęg, lecz przywraca je porządkowi tej jedności. Odpędzenie oznacza w tym ujęciu odprawienie z przestrzeni wpływów, które nie zostały świadomie zaproszone, a nie walkę z wrogimi bytami.

## Gdzie najczęściej grzęźnie praktyka

Najpospolitszy błąd polega na przeniesieniu do heksagramu kwater z rytuału pentagramu, w którym wschód należy do Powietrza, a południe do Ognia. Kto przez miesiące ćwiczył pentagram, odruchowo myśli o Powietrzu, patrząc na wschód; trzeba więc świadomie przyswoić sobie, że tutaj wschodowi odpowiada Ogień, a cały układ wynika z innego klucza. Drugą pułapką jest pośpiech w Analizie. Znaki L.V.X. wykonywane mechanicznie, jak gimnastyka, tracą to, co stanowi o ich sensie, czyli przeżycie przejścia od śmierci do zmartwychwstania; lepiej wykonać je wolniej i z pełną uwagą niż szybko i bez wyobrażenia.

Często pomija się też powtórzenie Analizy na końcu, uważając je za zbędny dodatek. Tymczasem to ono zamyka obrzęd i sprawia, że cztery heksagramy nie pozostają zawieszone w przestrzeni jak luźne znaki. Kolejny kłopot wiąże się z kierunkiem kreślenia: kto pomyli wersję odpędzającą z przywołującą, wykonuje w istocie inny rytuał, niż zamierzał, dlatego formę należy opanować na sucho, zanim połączy się ją z wibracją. Wreszcie wielu początkujących rysuje figury zbyt małe i niewyraźne albo wibruje imię, nie wskazawszy wcześniej środka heksagramu. Figura powinna mieć mniej więcej szerokość ramion, a imię powinno trafiać w jej serce.

Osobnym błędem jest nastawienie. Obrzęd odpędzający nie wymaga ani lęku, ani zaciętości. Kto wykonuje go w przekonaniu, że odpiera nieustanny atak, zamienia ćwiczenie równowagi w źródło napięcia. Tradycja Złotego Brzasku przedstawia go raczej jako akt porządkowania: przestrzeń zostaje oczyszczona, a jej środek zajmuje człowiek, który zwrócił się ku Światłu.

## Miejsce rytuału w codziennym rytmie

Najprostszym sposobem włączenia go w praktykę jest stała para: Mniejszy Rytuał Odpędzający Pentagramu, a zaraz po nim heksagram, wykonywane wieczorem, przed snem lub przed medytacją. Ta sama para służy jako przygotowanie do pracy, która wymaga czystego pola – wróżby, kontemplacji symbolu, ćwiczeń wyobraźni – a także jako jej zakończenie. Po każdej operacji planetarnej rytuał odpędzający zamyka to, co zostało otwarte, i przywraca zwykły stan przestrzeni.

Naukę dobrze jest rozłożyć na etapy. Przez pierwsze tygodnie wystarczy wykonywać samą Analizę Słowa Kluczowego, aż słowa i postawy staną się płynne, a wyobrażenie Izydy, Apofisa i Ozyrysa pojawi się bez wysiłku. Dopiero potem dodaje się cztery heksagramy, najpierw bez wibracji, z uwagą skupioną na kształcie i kierunku, a następnie z pełnym głosem. Warto prowadzić krótki zapis: datę, porę, stan przed i po wykonaniu, trudności z konkretnymi formami. Po kilku miesiącach taki dziennik pokazuje więcej niż jakikolwiek opis, ponieważ ujawnia, które elementy rzeczywiście zostały opanowane, a które tylko zapamiętane.

Rytuał ma też wartość, która wykracza poza samo oczyszczenie. Codzienne przechodzenie przez formułę I.N.R.I. utrwala w praktykującym obraz drogi, na której rozpad i strata nie są końcem, lecz etapem odrodzenia. Każde powtórzenie stawia go w centrum czterech stron świata, pod jednym imieniem, które obejmuje wszystkie planety. W tym sensie odpędzający heksagram uczy nie tylko odprawiania wpływów, ale przede wszystkim stałego powrotu do osi, wokół której porządkuje się cała dalsza praca magiczna.