# Kielich ekstazy

*Przekład z angielskiego*

> Magiczna i kabalistyczna wykładnia *Parsifala* Wagnera pióra Fratra Achada (Charlesa Stansfelda Jonesa) z 1923 roku: trzy akty dramatu jako etapy wtajemniczenia w systemie A∴A∴, Klingsor jako czarny mag, gematria imion postaci i Kielich wpisany w Drzewo Życia.

Autor: Frater Achad (Charles Stansfeld Jones)
Tytuł oryginału: The Chalice of Ecstasy, being a Magical and Qabalistic Interpretation of the Drama of Parzival
Wydanie źródłowe: 1923
Przekład z języka angielskiego
Dział: Magia ceremonialna
Wydanie polskie: Ordo Theia Philosophia
Adres kanoniczny: https://ordotheia.pl/ksiegi/frater-achad-kielich-ekstazy
Czytnik: https://ordotheia.pl/czytaj/frater-achad-kielich-ekstazy

Bez subskrypcji czytnik pokazuje pierwsze 6% stron; pełna lektura wymaga subskrypcji (https://ordotheia.pl/cennik).

## Czego się dowiesz

- Jak Achad odczytuje trzy akty Parsifala jako stopnie wtajemniczenia
- Dlaczego Klingsor jest dla autora wzorem czarnego maga
- Jak Włócznia i Kielich wyrażają zjednoczenie Woli i Zrozumienia
- Jak autor oblicza gematrię imion Parzivala, Klingsora i Amfortasa
- Jak kielich zostaje wykreślony na sefirach Drzewa Życia
- Czym jest liczba 31 w myśli Achada

## Uczeń Crowleya i Graal

Frater Achad to magiczne imię Charlesa Stansfelda Jonesa (1886–1950), urodzonego w Londynie księgowego, który osiadł w Kanadzie, w Vancouver, i należał do najbliższych uczniów Aleistera Crowleya w zakonie A∴A∴. Crowley uznał go przez pewien czas za swego „magicznego syna”, a w 1919 roku Jones ogłosił odkrycie liczby 31 jako klucza do *Księgi Prawa*, opisane w jego *Liber 31*. W późniejszych latach drogi obu mężczyzn się rozeszły, a Achad rozwijał własne koncepcje, z ideą eonu Maat włącznie. *Kielich ekstazy*, wydany w Chicago w 1923 roku, należy do tego samego okresu twórczości, co jego kabalistyczne *Q.B.L., or The Bride’s Reception* z 1922 roku, na które autor zresztą odsyła czytelnika.

Pełny tytuł oryginału określa zamiar książki precyzyjnie: jest to „magiczna i kabalistyczna interpretacja dramatu o Parzivalu”. Katalogowy opis „alegorii duszy” jest więc nieścisły – Achad nie pisze własnej opowieści, lecz komentuje *Parsifala* Ryszarda Wagnera, wystawionego po raz pierwszy w Bayreuth w 1882 roku i opartego na *Parzivalu* Wolframa von Eschenbach, którego pisownię imienia autor przyjmuje.

## Trzy akty, trzy stopnie

Po krótkim wstępie o legendzie Parzivala jako przebłysku wiecznej rzeczywistości, dostępnej w „ludzkim sercu”, książka dzieli się na trzy „Punkty” odpowiadające trzem aktom dramatu, a według noty tłumacza także trzem wierzchołkom kielicha. Punkt pierwszy, „Przyjście Parzivala”, czyta wejście czystego głupca do królestwa Graala w świetle tekstów Crowleya o ekstazie: zestrzelony łabędź staje się symbolem ekstazy sprowadzonej na ziemię, a świątynia rycerzy Graala – obrazem serca. Achad wyjaśnia, że dla człowieka Zachodu drogą do ekstazy jest raczej obrzęd niż medytacja. Przypomina też, że Wagner nazwał *Parsifala* uroczystym misterium uświęcającym scenę i zastrzegł jego wystawianie dla Bayreuth, a samo dzieło uważa za szczyt „magicznej góry”, której podstawą był *Pierścień Nibelunga*; skuteczność dramatu zależy według niego od tego, czy wykonawcy sami rozumieją coś z „drogi świętości”.

Punkt drugi, „Kuszenie Parzivala”, przenosi uwagę do zamku Klingsora, w którym autor widzi „czarnego maga” – kogoś, kto zamknął się w sobie i próbuje posłużyć się boską Wolą, symbolizowaną przez Włócznię, dla własnych celów. Kundry, ogród czarodziejskich dziewcząt i złudzenia planu astralnego są tu omawiane z odwołaniem do *Księgi Prawa* i do *Głosu ciszy* Heleny Bławatskiej. Punkt trzeci, „Odkupienie Odkupiciela”, interpretuje ostatni akt jako przejście przez Otchłań i osiągnięcie stopnia Mistrza Świątyni, z obszernymi cytatami z *Liber IV* i z wizji trzynastego eteru w *Wizji i Głosie*. Zburzenie ogrodu Klingsora staje się tu najwyższym rytuałem odpędzającym, a zjednoczenie Włóczni z Kielichem – formułą Wielkiego Dzieła.

## Gematria i Drzewo Życia

„Zakończenie kabalistyczne” jest najbardziej technicznym fragmentem książki. Achad zestawia sefiry tworzące czaszę, trzon i podstawę kielicha na Drzewie Życia i oblicza wartości liczbowe imion postaci w hebrajskich odpowiednikach liter: Titurel, Monsalvat i Gamuret dają u niego 666, Amfortas 777, Klingsor 333 – liczbę Choronzona, Gurnemanz i Parzival 418, czyli wartość słowa eonu w systemie Crowleya. Archaiczna pisownia Parchval ma dawać 326, wartość imienia Jehoszua, a suma numerów sefir kielicha – 31, liczbę AL i LA, do której autor wraca z własnego *Liber 31*.

Te obliczenia wymagają ostrożności. Achad sam przyznaje, że dostosowuje pisownię imion, a wybór transliteracji przesądza wynik, więc zbieżności te mówią więcej o metodzie komentatora niż o Wagnerze. Podobnie twierdzenie, że kompozytor otrzymał nauki od Tajnych Zwierzchników, jest przekonaniem autora, a nie faktem historycznym; Wagner czerpał z Wolframa, ze średniowiecznej literatury graalowej i z Schopenhauera.

## Dla kogo

To krótka książka, ale nie dla początkujących. Autor zakłada, że czytelnik zna libretto Wagnera, podstawy hermetycznej kabały i słownictwo Crowleya – Otchłań, Mistrza Świątyni, formułę 5°=6°, Nowy Eon. Bez tego wiele zdań pozostanie hasłami. Dla porządku: formuła 5°=6° oznacza stopień adepta związany z Tiferet, sefirą Słońca i harmonii, w którym według tej szkoły dokonuje się pierwsze zjednoczenie z wyższą jaźnią, a Mistrz Świątyni to stopień przypisany Binie, osiągany po przekroczeniu Otchłani. Achad nakłada ten schemat na trzy akty: pierwszy prowadzi do serca, drugi jest próbą woli wobec złudzeń, trzeci – ofiarą osobowości, po której Parzival może objąć urząd króla Graala. Zaleta *Kielicha ekstazy* polega na tym, że pokazuje w miniaturze sposób myślenia wczesnej szkoły thelemickiej: każde wielkie dzieło kultury jest tu odczytywane jako zaszyfrowany zapis drogi wtajemniczenia, a liczba ma ujawniać ukryty porządek tekstu.

Czytelnik zainteresowany samym Graalem znajdzie tu raczej przykład XX-wiecznej recepcji niż objaśnienie legendy. Warto czytać ją z librettem *Parsifala* pod ręką i z tomem *Wizji i Głosu*, z którego pochodzi część cytatów. Polskie wydanie odnotowuje, że wspomniane przez autora frontispis i tablica Drzewa Życia nie zachowały się w użytym tekście, a ich układ opisuje przypis tłumacza.