# Dusza! Świat dusz – siedziby zmarłych

*Przekład z angielskiego*

> Randolph o duszy i jej pośmiertnych siedzibach: relacja zmarłej Cynthii, przekazana przez „Zespolenie”, a nie spirytualistyczne medium, wizje pod przewodnictwem Thotmora-Sfinksa oraz kazania, odwołanie spirytualizmu i różokrzyżowy manifest z 1871 roku.

Autor: Paschal Beverly Randolph
Tytuł oryginału: Soul! The Soul World: The Homes of the Dead
Wydanie źródłowe: 1872
Przekład z języka angielskiego
Dział: Okultyzm
Wydanie polskie: Ordo Theia Philosophia
Adres kanoniczny: https://ordotheia.pl/ksiegi/randolph-dusza-swiat-dusz
Czytnik: https://ordotheia.pl/czytaj/randolph-dusza-swiat-dusz

Bez subskrypcji czytnik pokazuje pierwsze 6% stron; pełna lektura wymaga subskrypcji (https://ordotheia.pl/cennik).

## Czego się dowiesz

- Czym jest „Zespolenie” i czym według Randolpha różni się od mediumizmu spirytualistów
- Co przeżywa dusza tuż po śmierci według relacji Cynthii
- Jak działają prawa Nawyku i Spustoszenia i czym jest Stan Pośredni
- Czego Thotmor uczy o duszy jako uskrzydlonej kuli w ciele
- Co głosi różokrzyżowy manifest Randolpha z 1871 roku

## Księga z „Zespolenia”

*Dusza! Świat dusz – siedziby zmarłych* to przekład *Soul! The Soul World: The Homes of the Dead* Paschala Beverly'ego Randolpha, tekstu zarejestrowanego w 1872 roku; polski przekład oddaje, jak podaje nota tłumacza, przedruk z Toledo z 1883 roku, uzupełniony o dział o tytoniu. Na wstępie stoją motta z Keplera i Poego, dedykacja dla tych, którzy „pragną mocniejszego gruntu dla wiary w Nieśmiertelność Człowieka”, i przedmowa podpisana G. D. S.

Autor od razu zastrzega, że część pierwsza „nie zawdzięcza swego powstania temu, co zwykle nazywa się «spirytualizmem»” – ani stukom, ani wirującym stolikom, ani pismu mediumicznemu. Proces nazywa „ZESPOLENIEM”. Jak Machiavelli miał przenikać cudze zamysły, utożsamiając się z rozmówcą, tak Randolph po śmierci Cynthii, chorej dziewczyny, którą kochał jak siostrę, zaczął doznawać chwil, w których był „sobą i Cynthią – nigdy jednocześnie”. Na sofie, na której leżała za życia, usłyszał zapowiedź księgi o „żyjącej, umierającej, zmarłej i przemienionej istocie ludzkiej”. Zespolenie jest dla niego mocą dostępną każdemu, bo „wszystkie ludzkie moce i zdolności są utajone”, a jego potwierdzenie widzi w słowach „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”.

## Część pierwsza: Cynthia w Świecie Dusz

Narratorką części pierwszej jest zmarła Cynthia, dlatego polski tekst ma tu formy żeńskie. W 1854 roku, chora na suchoty, zaczyna poważnie rozmyślać o nieśmiertelności, a gdy choroba ją wyniszczy, zasypia „owym dziwnym, głębokim snem zwanym Śmiercią” i budzi się „w Boskim Mieście wyzwolonych dusz – w krainie Nieśmiertelnego, lecz nie Wiecznego odpoczynku”. Witają ją starzec i dziewczynka Nellie. Odkrywa, że wciąż jest w pokoju, w którym umarła, w swojej codziennej sukni, i że stąpa po powietrzu jak po aksamicie, podczas gdy jej przewodnicy suną według woli.

Z tych doświadczeń wyrasta nauka o prawach duszy po śmierci. Prawo Nawyku i kojarzenia pojęć sprawia, że dusza najpierw przyodziewa się w pozór dawnej sukni i wyniszczonej twarzy. Potem działa prawo Spustoszenia, „przez które dusza odrzuca stare miłości, przygotowując się do wejścia w nowe”, i szata zmienia się według „stosowności, wyrazu i odpowiedniości”. W Świecie Dusz zewnętrzne przejawy „niezmiennie przedstawiają jej wewnętrzne stany”: kto kocha ptaki czy ogrody, otoczy się nimi, bo każda myśl ma tam własną żywotność i kształt. Tak Randolph tłumaczy też raj Mahometa – Mahomet „nie był kłamcą ani oszustem”, lecz opisał sferę ukształtowaną przez zmysłowy umysł jemu podobnych. Dusze, które żyły w samolubstwie, wchodzą w Stan Pośredni „ubogie i chude”, a ich pamięć pokazuje im nagie góry i pustynie; gdy się ukorzą, „wielkie prawo Spustoszenia wchodzi w grę, a on powoli wynurza się z Piekła”. Z czasem nastąpi „całkowite wyludnienie Królestw Pośrednich”.

Cynthia odróżnia też dwa rodzaje mediumizmu: nieszkodliwy, czyli Zespolenie, i popularny, który „polega na zawładnięciu żywymi przez NIEZNANE”. Lepsza droga opiera się „na wzmożeniu i wzmocnieniu woli, świadomości i moralnego zamiaru”, a nie na kręgach i utracie świadomości.

## Część druga: Thotmor – Sfinks

Część druga opisuje doświadczenia samego autora. Otwiera ją „Wyzwolenie”: dusza otwiera kluczem drzwi do górnej komnaty Świątyni, gdzie budzi się piękna kobieta o imieniu Pobożność. Przewodnikiem zostaje Thotmor, który przedstawia się jako Ramus, w historii znany jako Thothmes, egipski król z drugiej dynastii. Pokazuje śpiącego człowieka, w którego głowie „uskrzydlona kula” duszy schodzi rdzeniem kręgowym do splotu słonecznego, by „wlać nowe życie w całe fizyczne ciało”, bo dusze odpoczywają „nie w bezczynności, jak ciało, lecz w zmianie działania”. Dalej przychodzą rozważania nad „Poznaj samego siebie” i lot przez burzę, przeplatany wyznaniem, że autor oddawał się kiedyś pod władzę niewidzialnych istot, „których nie zatrzymałem się, by wypróbować”.

## Część trzecia i dział uzupełniający

Część trzecia, *Myśli*, gromadzi kazania i rozważania Randolpha. Najważniejsze są dwa dokumenty: kazanie wygłoszone w 1858 roku w nowojorskim Clinton Hall, w którym autor odwołał spirytualizm, przedrukowane za „New York Tribune” – „Przez blisko dziesięć lat szukałem odpoczynku dla mojej znużonej duszy”, mówi w nim Randolph i wyznaje, że spirytualiści odmawiali mu zasług z powodu pochodzenia – oraz manifest, czyli „Deklaracja Zasad”, wydany na początku 1871 roku. Randolph opowiada, że imię „Różokrzyżowiec” nadali mu słuchacze, że szukał światła w Afryce, Arabii, Egipcie i Syrii, a własny system nazwał „paschiańskim”. Manifest głosi, że Bóstwo mieszka „w Cieniu, za wiecznym PŁOMIENIEM”, że dusza jest „biegunowym światem białego ognia w ciele ludzkim”, z biegunem w mózgu i drugim w układzie płciowym, i wylicza własne terminy – Æth, Volontie, Tirau-clairyzm – oraz „Złoty Sekret” małżeński. Księgę zamyka dział o tytoniu, który autor stawia obok żądzy i rumu wśród trzech wielkich przekleństw świata.