Twórczość i opracowania
Antoine Fabre d’Olivet
Inne formy nazwiska lub pseudonimy: Antoine Fabre d'Olivet
W jego pracach język, symbol i interpretacja religijna są narzędziami poszukiwania pierwotnego sensu tradycji. Biblioteka obejmuje rozważania o języku hebrajskim i opracowanie Złotych wersetów Pitagorasa. Zestawienie tych ksiąg pokazuje różnicę między tekstem źródłowym a autorską rekonstrukcją jego znaczenia.
Profil twórczości opracowany na podstawie ksiąg i komentarzy dostępnych w bibliotece. Szczegóły wydań oraz podstawy polskich przekładów znajdują się na kartach poszczególnych dzieł.
Dzieła i opracowania w bibliotece
Pozycje dostępne w Ordo Theia: 2. Przy każdym wydaniu podajemy rolę przypisaną w katalogu.
Kabała · Autorstwo
Język hebrajski przywrócony
Antoine Fabre d’Olivet · La Langue hébraïque restituée, et le véritable sens des mots hébreux rétabli et prouvé par leur analyse radicale
Dzieło Antoine’a Fabre’a d’Oliveta z lat 1815–1816: rozprawa o pochodzeniu mowy, gramatyka i słownik rdzeni, w których litery hebrajskie są znakami idei, oraz przekład pierwszych dziesięciu rozdziałów Księgi Rodzaju jako ukrytej kosmogonii – wpływowe w okultyzmie, filologicznie przestarzałe.
opis, źródła i polski przekład ›Neoplatonizm · Autorstwo
Złote wersety Pitagorasa
Antoine Fabre d’Olivet · Les Vers dorés de Pythagore, expliqués et traduits pour la première fois en vers eumolpiques français, précédés d’un Discours sur l’essence et la forme de la poésie chez les principaux peuples de la terre
Książka Antoine’a Fabre’a d’Oliveta z 1813 roku: rozprawa o istocie i formie poezji u dawnych ludów, przekład pitagorejskich Złotych wersetów wierszem nierymowanym i obszerne rozbiory, w których autor wykłada własną teozofię, z triadą Opatrzności, Przeznaczenia i Woli.
opis, źródła i polski przekład ›
Eseje o twórczości i jej kontekście
- Antoine Fabre d'Olivet i przywrócony język hebrajski ›
Antoine Fabre d'Olivet, poeta, muzyk i samouk, zbudował w pierwszych dekadach XIX wieku spekulatywną filologię hebrajską i rozległą historiozofię ludzkości, które – odrzucone przez uczonych – stały się jednym z głównych źródeł francuskiego okultyzmu od Éliphasa Lévi'ego po Saint-Yves'a d'Alveydre.