Droga mistyczna
Neoplatonizm
Pitagorejczycy, Plotyn i Orfeusz: filozofia, która uczyła wznoszenia duszy przez liczbę, kontemplację i obrzęd.
6 ksiąg · od 1660 do 1919
Regał: Neoplatonizm
czerwona zakładka – od tego warto zacząć
Od czego zacząć
1895
Plotyn
George Robert Stow Mead
Esej Meada napisany jako wstęp do wznowienia przekładów Plotyna Thomasa Taylora: porównanie epoki Plotyna z końcem XIX wieku, zarys jego nauki o Jednym, Umyśle i Duszy jako „teozofii Greków” oraz dawna bibliografia.
1660
Pitagoras
Thomas Stanley
Część *Historii filozofii* Thomasa Stanleya z 1660 roku poświęcona Pitagorasowi: żywot według Jamblicha, Porfiriusza i Diogenesa Laertiosa, dyscyplina szkoły, liczby, muzyka i kosmologia, symbole, wędrówka dusz, *Złote wersety*, *Timajos z Lokrów* oraz wykład Reuchlina.
1813
Złote wersety Pitagorasa
Antoine Fabre d’Olivet
Książka Antoine’a Fabre’a d’Oliveta z 1813 roku: rozprawa o istocie i formie poezji u dawnych ludów, przekład pitagorejskich Złotych wersetów wierszem nierymowanym i obszerne rozbiory, w których autor wykłada własną teozofię, z triadą Opatrzności, Przeznaczenia i Woli.
Wszystkie księgi działu
Od najstarszego wydania źródłowego.
- 1660Pitagoras
Thomas Stanley
Część *Historii filozofii* Thomasa Stanleya z 1660 roku poświęcona Pitagorasowi: żywot według Jamblicha, Porfiriusza i Diogenesa Laertiosa, dyscyplina szkoły, liczby, muzyka i kosmologia, symbole, wędrówka dusz, *Złote wersety*, *Timajos z Lokrów* oraz wykład Reuchlina.
czytaj › - 1813Złote wersety Pitagorasa
Antoine Fabre d’Olivet
Książka Antoine’a Fabre’a d’Oliveta z 1813 roku: rozprawa o istocie i formie poezji u dawnych ludów, przekład pitagorejskich Złotych wersetów wierszem nierymowanym i obszerne rozbiory, w których autor wykłada własną teozofię, z triadą Opatrzności, Przeznaczenia i Woli.
czytaj › - 1895Plotyn
George Robert Stow Mead
Esej Meada napisany jako wstęp do wznowienia przekładów Plotyna Thomasa Taylora: porównanie epoki Plotyna z końcem XIX wieku, zarys jego nauki o Jednym, Umyśle i Duszy jako „teozofii Greków” oraz dawna bibliografia.
czytaj › - 1896Orfeusz
George Robert Stow Mead
Studium Meada o orfizmie: początki i pisma orfickie, teogonia i kosmogonia, panteon, misteria i symbolika, dyscyplina życia oraz nauka o ponownych narodzinach, czytane w świetle Proklosa i neoplatoników.
czytaj › - 1901Apollonios z Tiany
George Robert Stow Mead
Portret Apolloniosa z Tiany, pitagorejskiego filozofa i reformatora religijnego I wieku, oparty głównie na Żywocie pióra Filostrata: podróże, nauki, cuda, spór z cesarzami oraz późniejsze dzieje jego legendy.
czytaj › - 1919Nauka o ciele subtelnym
George Robert Stow Mead
Mead śledzi naukę o ciele subtelnym – ciele-duchu, ciele promienistym i ciele zmartwychwstania – w późnym platonizmie, w pismach hermetycznych i gnostyckich oraz we wczesnym chrześcijaństwie, traktując ją jako jedno z najtrwalszych przekonań ludzkości.
czytaj ›
Eseje z tej tradycji
Corpus Hermeticum a filozofia platońska
Corpus Hermeticum, zbiór siedemnastu greckich traktatów powstałych głównie w II i III wieku, spotyka filozofię platońską tam, gdzie poznanie przestaje być jedynie opisem rzeczywistości, a staje się przemianą człowieka, rozpoznającego w porządku kosmosu ślady własnego boskiego pochodzenia.
Dusza świata – Anima Mundi
Dusza świata jest jednym z najśmielszych pojęć zachodniej metafizyki: pozwala pomyśleć kosmos nie jako zbiorowisko obojętnych rzeczy, lecz jako żywą, uporządkowaną całość, w której ruch gwiazd, narodziny istot i poznawcza moc człowieka należą do wspólnego porządku istnienia.
Emanacja – od Jedni do materii
Świat w oczach neoplatoników nie powstaje z walki bogów ani z przypadku, lecz wyłania się z niewyczerpanej pełni pierwszej zasady, a każdy stopień jego oddalenia od źródła pozostaje zarazem śladem pochodzenia i możliwością powrotu.
Jamblich i O misteriach egipskich
W traktacie znanym jako „O misteriach egipskich” Jamblich przedstawił jedną z najśmielszych odpowiedzi starożytności na pytanie, czy dusza dosięga boskości siłą własnego poznania, czy też zostaje ku niej podniesiona przez działanie bogów, obecnych w symbolach, obrzędach i samym porządku świata.
Marsilio Ficino i akademia florencka
W renesansowej Florencji Marsilio Ficino uczynił z filozofii Platona nie tylko przedmiot uczonej lektury, lecz także sztukę przemiany duszy, a krąg skupionych wokół niego przyjaciół pozostawił Europie dziedzictwo trwalsze niż instytucja, którą zwykliśmy nazywać akademią florencką.
Plotyn i Jedno ponad bytem
Plotyn, uczeń Ammoniusza Sakkasa, którego pisma uporządkował Porfiriusz w Enneadach, ujmował Jedno nie jako najwyższy z bytów, lecz jako niewysłowione źródło wszelkiego istnienia, ku któremu dusza zwraca się nie przez pomnażanie wiedzy, ale przez przemianę własnego sposobu bycia i patrzenia.
To samo skrzydło