Tradycja hermetyczna
Alchemia
Alchemia jako sztuka przemiany duszy: traktaty, emblematy i komentarze, w których metale, piec i kamień są językiem drogi wewnętrznej.
24 księgi · od ok. 900 do 1926
Regał: Alchemia
czerwona zakładka – od tego warto zacząć
Od czego zacząć
1911
Alchemia dawna i nowa
Herbert Stanley Redgrove
Historia alchemii pióra chemika Herberta Stanleya Redgrove’a z 1911 roku: teza o mistyczno-teologicznym źródle teorii alchemicznych, wykład alchemii fizycznej, adepci przed Paracelsusem i po nim, narodziny chemii oraz transmutacja w świetle promieniotwórczości.
ok. 1531–1532
Splendor Solis
Salomon Trismosin (atrybucja legendarna)
Słynny ilustrowany traktat alchemiczny przypisywany legendarnemu Salomonowi Trismosinowi: wykład Kamienia Mędrców w przekładzie według francuskiej „Toison d’or” z 1612 roku, z miniaturami rękopisu Harley 3469 z 1582 roku.
1857
Uwagi o alchemii i alchemikach
Ethan Allen Hitchcock
Studium amerykańskiego oficera Ethana Allena Hitchcocka z 1857 roku, który na podstawie cytatów z dawnych alchemików dowodzi, że przedmiotem Sztuki był człowiek, a kamień filozofów symbolem jego przemiany moralnej i religijnej.
Wszystkie księgi działu
Od najstarszego wydania źródłowego.
- ok. 900Turba Philosophorum, czyli Zgromadzenie Filozofów
autor anonimowy (oryginał arabski, ok. 900); przekład angielski Arthur Edward Waite
Siedemdziesiąt dwie mowy Turba philosophorum – jednego z najstarszych tekstów alchemii łacińskiej, przełożonego z zaginionego oryginału arabskiego – w angielskim przekładzie A. E. Waite’a z 1896 roku: zgromadzenie mędrców pod przewodem Pitagorasa rozprawia o Kamieniu.
czytaj › - ok. 1330Nowa perła wielkiej ceny
Piotr Bonus z Ferrary (Petrus Bonus); wyd. Janus Lacinius; przekład angielski Arthur Edward Waite
Pretiosa margarita novella Piotra Bona z Ferrary (ok. 1330) w skrócie Janusa Laciniusa z aldyńskiego druku 1546 i przekładzie A. E. Waite’a z 1894 roku: scholastyczna obrona alchemii jako sztuki naturalnej i boskiej, z wyciągami z dawnych mistrzów.
czytaj › - pisma z latPisma hermetyczne i alchemiczne Paracelsusa, t. I
Paracelsus (Theophrastus Bombastus von Hohenheim); przekład angielski i opracowanie Arthur Edward Waite
Pierwszy tom angielskiego zbioru Waite’a z 1894 roku: „chemia hermetyczna” Paracelsusa i pism mu przypisywanych – Siedem Kanonów metali, Jutrzenka Filozofów, dziewięć ksiąg O naturze rzeczy, nauka o żywiołach i siedem dodatków.
czytaj › - pisma z latPisma hermetyczne i alchemiczne Paracelsusa, t. II
Paracelsus (Theophrastus Bombastus von Hohenheim); przekład angielski i opracowanie Arthur Edward Waite
Drugi tom zbioru Waite’a z 1894 roku: medycyna hermetyczna Paracelsusa – dziesięć ksiąg Archidoksów, pisma o długim życiu, kwintesencji i alchemii jako kolumnie medycyny – oraz filozofia hermetyczna z Filozofią do Ateńczyków i krótkim leksykonem alchemii.
czytaj › - ok. 1531–1532Splendor Solis
Salomon Trismosin (atrybucja legendarna)
Słynny ilustrowany traktat alchemiczny przypisywany legendarnemu Salomonowi Trismosinowi: wykład Kamienia Mędrców w przekładzie według francuskiej „Toison d’or” z 1612 roku, z miniaturami rękopisu Harley 3469 z 1582 roku.
czytaj › - XVI w.Zwój Ripleya
George Ripley (atrybucja tradycyjna)
Emblematyczny zwój alchemiczny z tradycji George’a Ripleya według rękopisu Wellcome MS. 692, przedstawiony w jedenastu planszach z przekładem wszystkich napisów i czterech wierszy, wraz z wersją drukowaną Eliasa Ashmole’a z 1652 roku.
czytaj › - 1600Obraz bogatych wynalazków
François Béroalde de Verville
Francuska wersja Snu Polifila w opracowaniu François Béroalde’a de Verville (1600), poprzedzona jego Zbiorem steganograficznym, który czyta miłosną wędrówkę bohatera jako zasłonę filozofii hermetycznej i alchemicznej.
czytaj › - 1604Rydwan triumfalny antymonu
Bazyli Walenty (Basilius Valentinus, autor legendarny; tekst wydany przez Johanna Thöldego); edycja angielska Arthur Edward Waite
Rydwan triumfalny antymonu przypisywany Bazylemu Walentynowi, wydany po niemiecku przez Johanna Thöldego w 1604 roku, w angielskiej edycji A. E. Waite’a z 1893 roku z przedmową o zagadce autora: antymon jako trucizna, lekarstwo i Kamień Ognia.
czytaj › - 1612Trzy klasyki alchemii francuskiej
Nicolas Flamel (przypisywane), Alexandre-Toussaint Limojon de Saint-Didier, Cyliani
Trzy klasyczne teksty alchemii francuskiej w jednym tomie: „Księga figur hieroglificznych” przypisywana Mikołajowi Flamelowi, „Tryumf hermetyczny” Limojona de Saint-Didier i „Hermes odsłonięty” Cylianiego.
czytaj › - 1613Azot filozofów
Bazyli Walenty (atrybucja tradycyjna)
Azot filozofów przypisywany Bazylemu Walentemu, z Rozmową Ducha Merkuriusza z bratem Albertem i poematem Clovisa Hesteau de Nuysement, według paryskiej edycji z połowy XVII wieku; atrybucja pozostaje legendarna.
czytaj › - 1622Sygnatura wszech rzeczy
Jakob Böhme
Traktat Jakoba Böhmego z roku 1622 o sygnaturach, przez które wewnętrzna natura rzeczy znaczy ich postać zewnętrzną; alchemiczne słownictwo Sulphuru, Mercuriusa i Soli służy w nim opisowi odrodzenia człowieka w Chrystusie.
czytaj › - 1633Klucz filozofii i alchemii Fluddowskiej
Robert Fludd
Clavis philosophiae et alchymiae Fluddanae (Frankfurt 1633), ostatnia odpowiedź Roberta Fludda Mersenne’owi, Gassendiemu i Lanoviusowi, zakończona wykładem boskiej i mistycznej alchemii jako działania Słowa w świecie.
czytaj › - pisma z latPisma alchemiczne Edwarda Kelleya
Edward Kelley (Kelly); przekład angielski i opracowanie Arthur Edward Waite
Łacińskie traktaty Edwarda Kelleya, medium Johna Dee i alchemika na dworze Rudolfa II – Kamień filozofów, fragmenty listów, Droga wilgotna i Teatr astronomii ziemskiej – w opracowaniu A. E. Waite’a z 1893 roku, z obszerną przedmową biograficzną.
czytaj › - 1677Mutus Liber
Altus (pseudonim) i Magophon (Pierre Dujols)
Piętnaście plansz „Księgi niemej” wydanej w La Rochelle w 1677 roku pod pseudonimem Altus, z komentarzem „Hipotypoza”, który Pierre Dujols ogłosił jako Magophon w 1914 roku, przełożonym z francuskiego.
czytaj › - 1857Uwagi o alchemii i alchemikach
Ethan Allen Hitchcock
Studium amerykańskiego oficera Ethana Allena Hitchcocka z 1857 roku, który na podstawie cytatów z dawnych alchemików dowodzi, że przedmiotem Sztuki był człowiek, a kamień filozofów symbolem jego przemiany moralnej i religijnej.
czytaj › - 1887
Franz Hartmann przedstawia życie Paracelsusa, słownik jego terminów i wykład nauk – kosmologii, antropologii, pneumatologii, magii, medycyny, alchemii i astrologii – w interpretacji teozoficznej, która często przesłania praktyczny wymiar jego medycyny.
czytaj › - 1888Żywoty filozofów alchemicznych
Arthur Edward Waite
Opracowane przez Waite’a na podstawie anonimowej kompilacji z 1815 roku żywoty słynnych alchemików, poprzedzone esejem o „chemii duchowej” i uzupełnione obszernym alfabetycznym katalogiem dzieł o filozofii hermetycznej.
czytaj › - 1891Teorie i symbole alchemików
Albert Poisson
Podręcznik Alberta Poissona z 1891 roku: teorie alchemiczne, siedem metali i alchemia mistyczna, a następnie klucz do symboli Wielkiego Dzieła – jaja filozoficznego, operacji, barw i Kamienia – ze słownikiem symboli hermetycznych.
czytaj › - 1893Collectanea Chemica
Arthur Edward Waite (red.)
Sześć dawnych traktatów alchemicznych i jatrochemicznych z rękopisu Fredericka Hockleya, wydanych w 1893 roku przez A. E. Waite’a: od Alkahestu Filaletesa po Księgę zanadrzną George’a Ripleya.
czytaj › - 1909Symbolika hermetyczna
Oswald Wirth
Zbiór studiów Oswalda Wirtha o ideografii alchemicznej i jej odczytaniu jako języka inicjacji wolnomularskiej, z katechizmem hermetyczno-wolnomularskim, odą alchemiczną i uwagami o medycynie tajemnej.
czytaj › - 1911Alchemia dawna i nowa
Herbert Stanley Redgrove
Historia alchemii pióra chemika Herberta Stanleya Redgrove’a z 1911 roku: teza o mistyczno-teologicznym źródle teorii alchemicznych, wykład alchemii fizycznej, adepci przed Paracelsusem i po nim, narodziny chemii oraz transmutacja w świetle promieniotwórczości.
czytaj › - 1914Problemy mistyki i jej symboliki
Herbert Silberer
Pionierska psychoanalityczna interpretacja symboliki alchemicznej i różokrzyżowej: Herbert Silberer czyta osiemnastowieczną przypowieść z „Tajnych figur różokrzyżowców” kolejno jako sen, traktat alchemiczny i drogę duchowego odrodzenia, w przekładzie według angielskiego wydania z 1917 roku.
czytaj › - 1919Dzieła Thomasa Vaughana
Arthur Edward Waite (red.)
Zbiorowe wydanie pism Thomasa Vaughana (Eugeniusza Filaletesa) z lat 1650–1655 – od „Anthroposophia Theomagica” po „Euphrates” – opracowane przez A. E. Waite’a, z przedmową biograficzną i wstępem o mistycznej nauce autora.
czytaj › - 1926Tajemna tradycja w alchemii
Arthur Edward Waite
Arthur Edward Waite krytycznie bada, czy za alchemią kryła się duchowa tradycja przemiany człowieka: przegląd od Bizancjum i Arabów po Vaughana i Helwecjusza prowadzi go do wniosku, że większość tekstów dotyczy przemiany metali.
czytaj ›
Eseje z tej tradycji
Alchemia w psychologii Carla Gustava Junga
Alchemia stała się dla Carla Gustava Junga nie tyle zapomnianą nauką o przemianie metali, ile historycznym zwierciadłem nieświadomości, w którym nowoczesny człowiek mógł rozpoznać dramat własnego rozdarcia i poszukiwania psychicznej pełni.
Kamień filozoficzny jako przemiana duszy
Kamień filozoficzny, poszukiwany w ogniu pieców i w ciemności ludzkiego wnętrza, stał się jednym z najpotężniejszych obrazów przemiany: obietnicą, że to, co rozproszone, skażone i śmiertelne, może zostać doprowadzone do jedności, której blask nie zależy już od zewnętrznego złota.
Merkury, Siarka i Sól – tria prima
W hermetycznej antropologii Merkury, Siarka i Sól są trzema wymiarami jednego bytu – duchem, duszą i ciałem – za pomocą których Paracelsus, Jakub Böhme i ich następcy opisywali człowieka jako mikrokosmos, odbijający w sobie trójjedyny porządek stworzenia i drogę jego odrodzenia.
Michał Sędziwój i Nowe Światło Chemiczne
Wydane w Pradze w 1604 roku Novum lumen chemicum Michała Sędziwoja jest przede wszystkim filozofią natury ożywionej przez ducha świata, w której ukryty „pokarm życia” krąży między niebem a ziemią, a prawdziwe poznanie zależy od pokory wobec Natury i od światła udzielanego przez Boga.
Nigredo, albedo, rubedo – trzy barwy Wielkiego Dzieła
Czerń, biel i czerwień Wielkiego Dzieła wyznaczają nie tyle prostą drogę od niedoskonałości ku złotu, ile dramat przemiany, w którym materia traci dawną postać, odzyskuje światło i dojrzewa do jedności, a człowiek uczy się rozpoznawać granice własnego poznania.
Ouroboros – wąż zjadający własny ogon
Wąż zamykający własne ciało w kręgu jest jednym z najbardziej wieloznacznych obrazów zachodniej wyobraźni: strzeże tajemnicy odradzającego się życia, ukazuje materię przemieniającą samą siebie i pyta, czy kres rzeczywiście leży poza początkiem.
To samo skrzydło