Pieczęć Ordo Theia Philosophia

Biblioteka

Każda księga w naszym katalogu została przełożona na język polski według wskazanego wydania źródłowego i złożona tak, aby wielogodzinna lektura na tablecie była równie spokojna jak czytanie papierowego tomu przy dobrym świetle.

Dużą wagę przykładamy do tego, aby przekładać wyłącznie księgi, których nie obejmują już prawa autorskie, i aby każde wydanie źródłowe było podane do wglądu. Jeżeli mimo naszej staranności uznasz, że gdzieś popełniliśmy błąd, napisz do nas, a sprawę wyjaśnimy i w razie potrzeby księgę usuniemy z katalogu.

Eseje pasujące do zapytania

Magia ceremonialna

Eliphas Lévi i Dogmat i rytuał wysokiej magii

Pomiędzy dogasającym romantyzmem a narodzinami nowoczesnego okultyzmu Éliphas Lévi stworzył wydany w latach 1854–1856 Dogmat i rytuał wysokiej magii, w którym magia ceremonialna przemówiła językiem religii, wyobraźni i woli, odzyskując rangę wielkiej opowieści o ukrytej jedności świata.

Magia ceremonialna

Eliphas Lévi i przywołanie Apoloniusza w Londynie 1854

Opisana w Dogmacie i rytuale wysokiej magii londyńska ewokacja Apoloniusza z Tiany z lipca 1854 roku jest jedyną relacją Eliphasa Lévi’ego z ceremonii, którą sam odprawił, i zarazem dokumentem jego głębokiej nieufności wobec praktyki, którą teoretycznie uzasadniał.

Tarot

Eliphas Lévi i połączenie tarota z kabałą

Eliphas Lévi nie odnalazł w tarocie zagubionej księgi kabalistów, lecz zbudował siatkę, w której każda karta otrzymała literę, liczbę i miejsce w kosmologii; jej szwy, widoczne zwłaszcza w położeniu Głupca, pokazują, że była to konstrukcja, a nie odczytanie.

Tarot

Rydwan – triumf rzymski i Trionfi Petrarki

Siódmy atut wyrasta z renesansowego obrazu wozu triumfalnego, odnowionego na wzór starożytnego triumfu rzymskiego i spopularyzowanego przez poetyckie i dworskie pochody, a dwa sfinksy zaprzęgnięte do rydwanu, dziś uważane za nieodłączny znak tej karty, wprowadził dopiero Éliphas Lévi w połowie XIX wieku.

Tarot

Diabeł – brakujący atut i narodziny Bafometa

Diabeł nie przetrwał w żadnej z luksusowych talii malowanych dla Viscontich i Sforzów, a jego dzisiejszy wizerunek z koźlimi rogami, skrzydłami nietoperza i pentagramem na czole zawdzięcza mniej renesansowym kartom niż rycinie Bafometa, którą Éliphas Lévi umieścił w swoim dziele o wysokiej magii.

Tarot

Comte de Mellet i litery hebrajskie w atutach

Krótki esej hrabiego de Mellet, wydrukowany w 1781 roku w ósmym tomie Monde primitif, jako pierwszy powiązał dwadzieścia dwa atuty tarota z alfabetem hebrajskim i zaproponował ich odczytanie w odwrotnej kolejności, jako dziejów świata, wyprzedzając o kilkadziesiąt lat systemy Éliphasa Lévi'ego.

Tarot

Gdzie stoi Głupiec – spór o przypisanie liter hebrajskich

Francuski układ Éliphasa Lévi'ego, w którym Głupiec otrzymuje literę Szin i stoi przed Światem, oraz angielski układ Złotego Brzasku, w którym Głupiec jako zero przyjmuje Alef i otwiera całą serię, wyrażają dwie odmienne logiki symboliczne, a spór między nimi nigdy nie został rozstrzygnięty.

Wolnomularstwo

Albert Pike i Morals and Dogma

Morals and Dogma Alberta Pike'a, wydane w 1871 roku dla Rady Najwyższej Jurysdykcji Południowej, jest obszerną antologią lektur zaczerpniętych w dużej części od Éliphasa Lévi'ego i innych autorów, a nie tajnym wyznaniem wiary, choć polemiści przez ponad sto lat czytali je właśnie tak.

Okultyzm nowoczesny

Antoine Fabre d'Olivet i przywrócony język hebrajski

Antoine Fabre d'Olivet, poeta, muzyk i samouk, zbudował w pierwszych dekadach XIX wieku spekulatywną filologię hebrajską i rozległą historiozofię ludzkości, które – odrzucone przez uczonych – stały się jednym z głównych źródeł francuskiego okultyzmu od Éliphasa Lévi'ego po Saint-Yves'a d'Alveydre.

Okultyzm nowoczesny

Józef Hoene-Wroński i mesjanizm absolutny

Józef Maria Hoene-Wroński, matematyk i filozof żyjący we Francji, ogłosił system nazwany przez siebie mesjanizmem, czyli ostateczną reformą ludzkiej wiedzy, a francuscy okultyści – przede wszystkim Éliphas Lévi i krąg Papusa – uczynili z niego wzór wiedzy absolutnej, choć sam autor nie uważał się za maga.

Różokrzyż

Bulwer-Lytton i Zanoni

Powieść Zanoni Edwarda Bulwera-Lyttona z 1842 roku stworzyła wiktoriański wizerunek nieśmiertelnego adepta, rozdartego między czystą wiedzą a ludzką miłością, a jej postacie i pojęcia, zwłaszcza Strażnik Progu, przeszły z literatury do słownika okultystów od Éliphasa Léviego po Helenę Bławatską.

Renesansowa filozofia tajemna

Egidio da Viterbo i kabała na dworze papieskim

Egidio da Viterbo, generał augustianów od 1506 roku i kardynał mianowany w 1517 roku przez Leona X, gromadził hebrajskie rękopisy, współpracował z Eliaszem Levitą i w Scechinie uczynił kabałę narzędziem odnowy chrześcijańskiej egzegezy oraz reformy Kościoła.