Sztuka magiczna
Magia ceremonialna
Grymuary, klawikuły i podręczniki rytuału od późnego antyku po Złoty Brzask i Aleistera Crowleya – największy dział biblioteki.
34 księgi · od XV w. do XVII w.
Regał: Magia ceremonialna
czerwona zakładka – od tego warto zacząć
Od czego zacząć
1854–1856
Dogmat i rytuał wysokiej magii, tom I: Dogmat
Éliphas Lévi
Pierwszy tom opus magnum Éliphasa Léviego: dwadzieścia dwa rozdziały dogmatyki magii, ułożone według liter hebrajskich i atutów tarota – od kandydata, tetragramu i pentagramu przez równowagę, światło astralne i łańcuch magiczny po Wielkie Dzieło i wróżbiarstwo.
1533
Trzy księgi filozofii tajemnej
Henryk Korneliusz Agryppa z Nettesheimu
Renesansowa summa magii Henryka Korneliusza Agryppy z Nettesheimu: magia naturalna, niebiańska i ceremonialna ujęte w porządek trzech światów, z „Cenzurą”, czyli odwołaniem magii, w przekładzie według angielskiej wersji z 1651 roku.
1898
Księga świętej magii Abramelina Maga
Samuel Liddell MacGregor Mathers
Przekład Mathersa z francuskiego rękopisu paryskiego: autobiografia Abrahama Żyda, opis półrocznej operacji prowadzącej do poznania i rozmowy ze Świętym Aniołem Stróżem oraz trzecia księga kwadratów magicznych.
Wszystkie księgi działu
Od najstarszego wydania źródłowego.
- XV w.Księga duchów
Anonim
Le Livre des Esperitz, piętnastowieczny francuski katalog duchów z rękopisu Trinity College O.8.29: Lucyfer, Bezlebuth i Satan, czterej królowie stron świata i kilkadziesiąt duchów z urzędami i legionami, poprzednik Pseudomonarchia daemonum i Goecji.
czytaj › - XVIII w.Grimorium Verum
Anonim
Francuski grymuar podszywający się pod Klawikuły Salomona: trzy potęgi piekielne – Lucyfer, Belzebub i Astarot – ich podwładni i znaki, przygotowanie narzędzi, wezwania i odprawianie duchów oraz zbiór sekretów magicznych.
czytaj › - 1533Trzy księgi filozofii tajemnej
Henryk Korneliusz Agryppa z Nettesheimu
Renesansowa summa magii Henryka Korneliusza Agryppy z Nettesheimu: magia naturalna, niebiańska i ceremonialna ujęte w porządek trzech światów, z „Cenzurą”, czyli odwołaniem magii, w przekładzie według angielskiej wersji z 1651 roku.
czytaj › - ok. 1570O najwyższych tajemnicach natury
Paracelsus (Theophrastus Bombast von Hohenheim)
Zbiór pism magicznych przypisywanych Paracelsusowi w angielskim przekładzie Roberta Turnera z 1656 roku: o filozofii tajemnej, zaklęciach, charakterach i duchach, o pieczęciach i lamenach leczących choroby przypisane znakom zodiaku oraz o elekcji czasu do pracy nad metalami.
czytaj › - 1572Klawikuła Salomona
Anonim
Klawikuła Salomona objawiona przez Ptolemeusza Greka według angielskiego rękopisu Sloane 3847 z 1572 roku: godziny, duchy, pentakle i eksperymenty w księdze pierwszej, a w drugiej przygotowania operatora, narzędzia, kręgi i okadzenia.
czytaj › - 1655Czwarta księga filozofii tajemnej
Pseudo-Agryppa i inni (zbiór w opracowaniu Roberta Turnera)
Zbiór opracowany przez Roberta Turnera w 1655 roku: apokryficzna Czwarta księga przypisywana Agryppie, jego traktat o geomancji, Heptameron Piotra z Abano, Isagoge Georga Pictoriusa, geomancja astronomiczna Gerarda z Cremony i Arbatel.
czytaj › - XII–XIII w.Ars Notoria
Pseudo-Salomon
Średniowieczna Ars notoria przypisywana Salomonowi i Apolloniuszowi: modlitwy, imiona i noty mające wlewać w umysł pamięć, wymowę i wiedzę wszystkich nauk, w przekładzie według angielskiej wersji Roberta Turnera z 1657 roku.
czytaj › - 1659Prawdziwa i wierna relacja
John Dee (wyd. Meric Casaubon)
Wydane przez Merica Casaubona w 1659 roku zapiski seansów Johna Dee i Edwarda Kelleya z lat 1583–1587 i 1607, obejmujące podróż do Polski, Kraków, Pragę i rozmowy z duchami anielskimi, z przedmową wydawcy i apologią Dee.
czytaj › - XVII/XVIII w.Grymuar papieża Honoriusza
Anonim (przypisywany papieżowi Honoriuszowi III)
Francuski grymuar podszywający się pod bullę papieża Honoriusza III: przygotowania postne i liturgiczne, zaklęcia na każdy dzień tygodnia, zbiór najrzadszych sekretów oraz sekrety i przeciwczary Guidona.
czytaj › - początekMały Albert
Anonim (przypisywany fikcyjnemu „Albertowi Małemu”)
Słynny francuski grymuar ludowy: sekrety miłości, zdrowia, wojny i domu, talizmany planetarne i przepisy sporządzane w godzinach planet, uzupełnione sekretami miłośnika natury i tablicami wschodu słońca.
czytaj › - pocz. XVIII w.Wielki Albert
Anonim
Francuska kompilacja ludowa z łacińskich pism przypisywanych Albertowi Wielkiemu: traktat o poczęciu i „sekretach kobiet”, moce ziół, kamieni i zwierząt oraz setki przepisów przyrodzonych, w przekładzie według wydania z 1770 roku.
czytaj › - 1796
Francuski grymuar salomoński według rękopisu Wellcome MS 4669–4670 z 1796 roku, rzekomo przełożony z hebrajskiego przez Pierre’a Morissoneau: magia planetarna na siedem dni tygodnia, pentakle, pierścienie i talizmany, a w drugiej części Klucz Salomona i traktaty dodatkowe.
czytaj › - 1801Mag
Francis Barrett
Mag Francisa Barretta z 1801 roku: angielski podręcznik magii naturalnej, talizmanicznej, kabalistycznej i ceremonialnej, z rozdziałami o alchemii i magnetyzmie oraz żywotami dawnych adeptów, skompilowany głównie z Agryppy i jego naśladowców.
czytaj › - ok. 1819
Francuski modlitewnik magiczny przypisywany papieżowi Leonowi III i rzekomo posłany Karolowi Wielkiemu: modlitwy ochronne na dni tygodnia, pantakle, siedem plansz oraz „sekrety mistyczne” i ludowe zamawiania, według druku lilskiego z ok. 1819 roku.
czytaj › - początek XIXCzarna Kura
Anonim
Francuski grymuar w formie opowieści oficera z wyprawy egipskiej, któremu starzec z piramidy wyjawia sekrety talizmanów i pierścieni oraz sposób wyhodowania czarnej kury znoszącej złote jaja.
czytaj › - XVIII w. jakoCzerwony Smok
Anonim (tekst podpisany imieniem Antonio Venitiana del Rabina)
Francuski grymuar ludowy, znany też jako Wielki Grymuar: hierarchia duchów piekielnych, sporządzenie Różdżki piorunującej, przywołanie Lucyfuga Rofokala i zawarcie paktu, a także zbiór sekretów i dodatek z wydania Le véritable Dragon rouge.
czytaj › - 1849
Niemiecki grymuar ludowy, ogłoszony drukiem w 1849 roku przez Johanna Scheiblego, z pieczęciami duchów, „magią Izraelitów”, formułami kabały praktycznej i „Semiphoras” Salomona, przełożony według amerykańskiego wydania angielskiego z 1880 roku.
czytaj › - 1854–1856Dogmat i rytuał wysokiej magii, tom I: Dogmat
Éliphas Lévi
Pierwszy tom opus magnum Éliphasa Léviego: dwadzieścia dwa rozdziały dogmatyki magii, ułożone według liter hebrajskich i atutów tarota – od kandydata, tetragramu i pentagramu przez równowagę, światło astralne i łańcuch magiczny po Wielkie Dzieło i wróżbiarstwo.
czytaj › - 1856Dogmat i rytuał wysokiej magii, tom II: Rytuał
Éliphas Lévi (Alphonse-Louis Constant)
Drugi tom opus magnum Éliphasa Léviego, przełożony według wydania z 1861 roku: praktyka ceremonialna w dwudziestu dwóch rozdziałach – przygotowanie operatora, narzędzia, pentagram, talizmany, łańcuch magnetyczny, nekromancja, czary i tarot jako synteza systemu.
czytaj › - 1860Historia magii
Éliphas Lévi
Historia magii Éliphasa Léviego z 1860 roku: siedem ksiąg dziejów magii od mitycznych początków, magów, Indii i kabały po średniowieczne procesy, alchemików, rewolucję francuską i XIX wiek, czytanych jako dzieje jednej tajemnej doktryny.
czytaj › - 1861Klucz wielkich misteriów
Éliphas Lévi
Zamykające trylogię Éliphasa Léviego dzieło o misteriach religijnych, filozoficznych i naturalnych, od teologii liczb przez magnetyzm i ewokację duchów po wielkie arkana, przełożone według angielskiej wersji Aleistera Crowleya.
czytaj › - 1869Miłość i jej ukryta historia
Paschal Beverly Randolph
Popularny traktat Paschala Beverly’ego Randolpha o naturze miłości i małżeństwa, przełożony z wydania z 1869 roku, wraz z rozprawą o jasnowidzeniu; zapowiedź doktryny wyłożonej później w Eulis!.
czytaj › - 1870Jasnowidzenie!
Paschal Beverly Randolph
Praktyczny podręcznik Paschala Beverly’ego Randolpha z 1870 roku: zmysły wewnętrzne i widzenie somnambuliczne, a potem teoria i reguły pracy ze zwierciadłem magnetycznym, oparte na XIX-wiecznej nauce o fluidzie i woli.
czytaj › - 1874Eulis!
Paschal Beverly Randolph
Ostatnia księga Paschala Beverly’ego Randolpha (Toledo 1874): alchemia uczuciowa, unieśmiertelnienie i wzrok duszy, czyli doktryna jego Bractwa Eulis o miłości małżeńskiej jako akcie woli i modlitwy, źródło zachodniej magii seksualnej.
czytaj › - 1893Traktat elementarny magii praktycznej
Papus (Gérard Encausse)
Obszerny podręcznik Papusa w trzech częściach: teoria człowieka, natury i archetypu, realizacja przez medytację, wolę i astrologię oraz adaptacja, czyli magnetyzm, ceremoniał i medycyna hermetyczna.
czytaj › - 1898Księga świętej magii Abramelina Maga
Samuel Liddell MacGregor Mathers
Przekład Mathersa z francuskiego rękopisu paryskiego: autobiografia Abrahama Żyda, opis półrocznej operacji prowadzącej do poznania i rozmowy ze Świętym Aniołem Stróżem oraz trzecia księga kwadratów magicznych.
czytaj › - I–V w. n.e.Testament Salomona
Anonim
Grecki apokryf z pierwszych wieków naszej ery o królu Salomonie, który pierścieniem od archanioła Michała zaklina demony i zmusza je do budowy Świątyni, w przekładzie według angielskiej wersji F. C. Conybeare’a z 1898 roku.
czytaj › - 1898Wielki arkan
Éliphas Lévi
Ostatnie dzieło Éliphasa Léviego, ukończone w 1868 roku i wydane pośmiertnie w 1898: wykład o magnetyzmie, łańcuchach dobra i zła, ewokacjach i fascynacji, ujęty w trzy misteria – hieratyczne, królewskie i kapłańskie.
czytaj › - 1902Ukochany Hathor i Świątynia Złotego Jastrzębia
Florence Farr i Olivia Shakespear
Dwa egipskie dramaty misteryjne Florence Farr i Olivii Shakespear z kręgu Złotego Brzasku: próba wodza Aahmesa w świątyni Hathor i walka o talizman Złotego Jastrzębia, z uwagami wstępnymi autorek.
czytaj › - 1911Księga magii ceremonialnej
Arthur Edward Waite
Krytyczne kompendium Arthura Edwarda Waite’a o literaturze grymuarowej – od Arbatela i Klucza Salomona po Grimorium Verum, Wielki Grymuar i Grymuar Honoriusza – wraz z zestawionym z nich „kompletnym grymuarem” i komentarzem sceptycznego mistyka.
czytaj › - 1911Wizja i Głos
Aleister Crowley
Zapis wizji Aleistera Crowleya w trzydziestu eterach systemu enochiańskiego, przyjmowanych w Meksyku w 1900 i w Algierii w 1909 roku, z komentarzem o naturze eterów oraz dołączonym Liber 231 o arkanach Tarota.
czytaj › - 1923Kielich ekstazy
Frater Achad (Charles Stansfeld Jones)
Magiczna i kabalistyczna wykładnia *Parsifala* Wagnera pióra Fratra Achada (Charlesa Stansfelda Jonesa) z 1923 roku: trzy akty dramatu jako etapy wtajemniczenia w systemie A∴A∴, Klingsor jako czarny mag, gematria imion postaci i Kielich wpisany w Drzewo Życia.
czytaj › - 1929Magia w teorii i praktyce
Aleister Crowley
Trzecia część Księgi 4 Aleistera Crowleya: magia jako sztuka powodowania zmian zgodnie z wolą, formuły rytualne, narzędzia, inwokacja i ewokacja, Ciało Światła, a w dodatkach Liber Samekh, korespondencje kabały i rytuały A∴A∴.
czytaj › - XVII w.
Dalsze księgi Mniejszego Klucza Salomona według rękopisu Sloane 3825: Theurgia-Goetia o duchach stron świata, Ars Paulina o aniołach godzin i znaków zodiaku oraz początek Ars nova; Ars Almadel pominięto z braku czytelnego tekstu.
czytaj ›
Eseje z tej tradycji
Eliphas Lévi i Dogmat i rytuał wysokiej magii
Pomiędzy dogasającym romantyzmem a narodzinami nowoczesnego okultyzmu Éliphas Lévi stworzył wydany w latach 1854–1856 Dogmat i rytuał wysokiej magii, w którym magia ceremonialna przemówiła językiem religii, wyobraźni i woli, odzyskując rangę wielkiej opowieści o ukrytej jedności świata.
Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku
Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku, powołany do życia w wiktoriańskim Londynie, przekształcił rozproszone dziedzictwo zachodniej ezoteryki w system inicjacji, którego symbole, rytuały i metody pracy z wyobraźnią do dziś kształtują oblicze magii ceremonialnej.
John Dee, Edward Kelley i język enochiański
Między renesansową matematyką a proroctwem o odnowieniu świata John Dee i Edward Kelley poszukiwali mowy aniołów, pozostawiając zapisy, które miały stać się jednym z najbardziej intrygujących źródeł zachodniej magii ceremonialnej.
Klucz Salomona i tradycja grymuarów
Od Józefa Flawiusza i Testamentu Salomona po rodzinę rękopisów Clavicula Salomonis i edycję Mathersa z 1889 roku grymuary przypisywane Salomonowi świadczą o wielowiekowym pragnieniu, aby język, rytuał i pentakle przywróciły człowiekowi zdolność porozumiewania się z niewidzialnym porządkiem świata.
Krąg, trójkąt i przestrzeń rytuału
Krąg i trójkąt, należące do najbardziej rozpoznawalnych figur zachodniej magii ceremonialnej, nie są jedynie znakami ochrony i przywołania, lecz narzędziami ustanawiania porządku, w którym ciało, słowo, przedmiot i wyobraźnia otrzymują własne miejsce wobec rzeczywistości uznawanej za niewidzialną.
Pentagram i rytuał wygnania
Pentagram w rytuale wygnania nie jest jedynie znakiem obronnym, lecz narzędziem porządkowania przestrzeni, uwagi i wyobraźni, w którym dawna symbolika liczby pięć spotyka się z nowoczesną dyscypliną zachodniej magii ceremonialnej.
To samo skrzydło
Sztuka magiczna
- Kabała
13 ksiąg
- Okultyzm
16 ksiąg
- Czarostwo i demonologia
6 ksiąg