Kadzidła i barwy planet

Sympatia rzeczy niższych z wyższymi

Korespondencje planet to tablice, które każdej z siedmiu planet tradycyjnych przypisują metal, dzień, barwę, wonność, kamień, roślinę i zwierzę. Agryppa wykłada w pierwszej księdze De occulta philosophia, na czym polega ich moc. Rzeczy niższe są złączone z wyższymi przez sympatię. Każda planeta wlewa swoją moc w rzeczy jej poddane, a kto zbierze je razem, przyciąga moc planety do dzieła. Barwa, zapach, metal i chwila nie są dekoracją ołtarza. Każda z nich jest kanałem, przez który zstępuje wpływ sfery.

Dni tygodnia są w tradycji zachodniej jednolite. Metale prawie, bo Agryppa obok głównego metalu planety wymienia jeszcze inne, a barwy i wonności różnią się w zależności od źródła. Pracę planetarną zaczyna się więc od wyboru jednej tablicy i trzyma się jej w obrębie całego obrzędu. Najważniejsze są dwie: De occulta philosophia Agryppy (wydanie pełne 1533) oraz 777 Aleistera Crowleya (1909), który zebrał w kolumnach korespondencje Złotego Brzasku.

Metale i dni

Saturnowi odpowiada ołów i sobota, Jowiszowi cyna i czwartek, Marsowi żelazo i wtorek, Słońcu złoto i niedziela. Wenus ma miedź i piątek, Merkury rtęć i środę, Księżyc srebro i poniedziałek. W pierwszej księdze De occulta philosophia Agryppa przypisuje jednak Jowiszowi cynę, srebro i złoto, a Merkuremu rtęć i cynę, w drugiej zaś każe ryć tablicę Jowisza na srebrnej płytce. Rtęć, metal płynny i trujący, zastępuje się na ołtarzu znakiem Merkurego albo przedmiotem ze stopu, nigdy samym metalem w otwartym naczyniu.

Barwy: skala Króla i skala Królowej

Złoty Brzask nie przypisywał planecie jednej barwy, lecz cztery, po jednej dla każdego z czterech światów kabały. 777 nazywa je skalami Króla, Królowej, Cesarza i Cesarzowej i zapisuje w kolumnach od piętnastej do osiemnastej. Skala Króla należy do świata Acilut, a skala Królowej do świata Briah. Drzewo Życia adepta mniejszego łączy te dwie: sefiry maluje się w skali Królowej, a ścieżki w skali Króla. W pracy planetarnej obie są ważne, bo każda planeta stoi na Drzewie Życia dwukrotnie: jako sefira i jako ścieżka.

• Saturn to Bina i trzydziesta druga ścieżka litery Taw.
• Jowisz to Chesed i ścieżka litery Kaf.
• Mars to Gewura i ścieżka litery Pe.
• Słońce to Tiferet i ścieżka litery Resz.
• Wenus to Necach i ścieżka litery Dalet.
• Merkury to Hod i ścieżka litery Bet.
• Księżyc to Jesod i ścieżka litery Gimel.

Ścieżki planet mają w skali Króla następujące barwy: Saturn indygo, Jowisz fiolet, Mars szkarłat, Słońce pomarańcz, Wenus szmaragdową zieleń, Merkury żółć, Księżyc błękit. Sefiry planet mają w skali Królowej barwy: Saturn czerń, Jowisz błękit, Mars szkarłatną czerwień, Słońce złotą żółć, Wenus szmaragdową zieleń, Merkury pomarańcz, Księżyc fiolet. Obie skale zgadzają się dla Marsa i Wenus. Słońce i Merkury zamieniają się w nich barwami, tak samo jak Jowisz i Księżyc. Saturn przechodzi od indygo ścieżki do czerni sefiry. Do pracy na ścieżce, na przykład do medytacji na karcie tarota, bierze się skalę Króla. Do pracy z sefirą, na przykład do medytacji na Drzewie, bierze się skalę Królowej. Tablice migoczące i talizmany maluje się według pisma zakonu „Talizmany i tablice migoczące” w skali Króla, z barwą dopełniającą: błękit z pomarańczem, żółć z fioletem, czerwień z zielenią.

Agryppa opisuje barwy rzeczy poddanych planetom w rozdziale czterdziestym dziewiątym pierwszej księgi, o świetle i barwach. Saturnowi daje barwy czarne, lśniące, ziemiste, ołowiane i brunatne. Jowiszowi daje szafirowe i powietrzne, zawsze zielone, jasne, purpurowe, ciemnawe, a także złote zmieszane ze srebrnym. Marsowi daje czerwone, palące, ogniste, płomienne, fioletowe, purpurowe, krwawe i żelaziste, Słońcu złote, szafranowe, purpurowe i jaśniejące. Wenus, Merkuremu i Księżycowi przypisuje razem wszystkie barwy białe, piękne, wymyślne, zielone, rumiane, pośrednie między szafranem a purpurą. Agryppa nie rozróżnia skal. Kto pracuje według niego, nie przenosi na jego tablicę barw z 777.

Wonności według Agryppy

Agryppa w rozdziale czterdziestym czwartym pierwszej księgi, o wonnościach przypisanych planetom, podaje obok mieszanek zasadę według części roślin. Saturnowi odpowiadają wszystkie wonne korzenie, jak korzeń pieprzycy, oraz drzewo kadzidłowe, Jowiszowi wonne owoce, jak gałka muszkatołowa i goździki, a Marsowi wonne drewna, jak sandał, cyprys i drzewo aloesowe. Słońcu przypadają gumy: kadzidło, mastyks, benzoes, styraks, labdanum, ambra i piżmo. Wenus ma kwiaty, jak róże, fiołki i szafran, Merkury kory drzew i skórki owoców, jak cynamon, kasja, kwiat muszkatołowy i skórka cytrynowa, a także wszystkie wonne nasiona. Księżyc ma liście, jak liście mirtu i wawrzynu.

Tę zasadę łatwo stosować, bo z każdego rodzaju roślin można wybrać wonność dostępną na miejscu. W tym samym rozdziale Agryppa podaje złożone mieszanki dla każdej planety. Składniki tłucze się i miesza w proporcji dającej słodką woń, a potem zarabia mózgiem lub krwią zwierzęcia poddanego planecie „na kształt pigułek albo trochisków”:

• Saturn – nasienie czarnego maku i lulka, korzeń mandragory, magnes i mirra, zarobione mózgiem kota albo krwią nietoperza.
• Jowisz – nasienie jesionu, drzewo aloesowe, styraks, benzoes, kamień lazurowy i końce pawich piór, zarobione krwią bociana albo jaskółki, albo mózgiem jelenia.
• Mars – euforbium, bdelium, guma amoniakalna, korzenie obu ciemierników, magnes i odrobina siarki, zarobione mózgiem jelenia, krwią człowieka i krwią czarnego kota.
• Słońce – szafran, ambra, piżmo, drzewo aloesowe, drzewo balsamowe, owoc wawrzynu, goździki, mirra i kadzidło, zarobione mózgiem orła albo krwią białego koguta.
• Wenus – piżmo, ambra, drzewo aloesowe, czerwone róże i czerwony koral, zarobione mózgiem wróbli i krwią gołębi.
• Merkury – mastyks, kadzidło, goździki, ziele pięciornika i kamień agat, zarobione mózgiem lisa albo łasicy i krwią sroki.
• Księżyc – suszona głowa żaby, oczy byka, nasienie białego maku, kadzidło i kamfora, zarobione krwią miesięczną albo krwią gęsi.

Wonności według 777

777 podaje wonności osobno dla sefir i dla ścieżek. Bina ma mirrę i cybet, Chesed cedr, Gewura tytoń, a Tiferet olibanum, czyli kadzidłowiec. Necach ma benzoes, różę i czerwony sandał, Hod styraks, a Jesod jaśmin i wszystkie wonne korzenie. Na ścieżkach Kaf ma szafran i wszystkie wonności szlachetne, Pe pieprz, smoczą krew i wszystkie wonności gorące i ostre, a Resz olibanum, cynamon i wszystkie wonności chwalebne. Dalet ma drzewo sandałowe, mirt i wszystkie wonności miękkie i zmysłowe, Bet mastyks, biały sandał, kwiat muszkatołowy, styraks i wszystkie wonności ulotne, a Gimel kamforę, aloes i wszystkie wonności słodkie i dziewicze. Ścieżka Taw ma asafetydę, skamoneę, indygo i siarkę, „wszystkie wonności złe”, których do pracy z Saturnem się nie pali. Do Saturna bierze się mirrę Biny.

Zestawienie obu tablic pokazuje, gdzie się rozchodzą. Cynamon jest u Agryppy wonnością Merkurego, a w 777 Słońca. Mastyks u Agryppy należy do Słońca, a w 777 do Merkurego. Tytoń Gewury pochodzi z Nowego Świata i nie ma go w tablicach Agryppy. Kto wybrał jedną tablicę, bierze z niej wszystko: barwę, wonność i porządek sefir.

Przygotowanie ołtarza planety

Do pracy potrzebne są obrus w barwie planety, świeca w tej samej barwie albo biała, kadzielnica z warstwą piasku, węgielki, szczypce, wonność w małym naczyniu, przedmiot z metalu planety i dziennik. Wonność bierze się w postaci czystej żywicy, drewna, kwiatu lub liścia, bez dodatków o nieznanym składzie. Jednorodny zapach jednej rośliny jest lepszy niż mieszanka, której składników nie da się wymienić z tablicy.

1. Wybierz planetę i zapisz w dzienniku jednym zdaniem dzieło, któremu ma służyć praca.
2. Wybierz tablicę, Agryppę albo 777, i zapisz, jaką barwę i jaką wonność z niej przyjmujesz.
3. Wyznacz dzień planety i jej godzinę, liczoną od wschodu Słońca dla miejsca pracy.
4. Na kilka minut przed tą godziną przewietrz pomieszczenie, rozłóż obrus w barwie planety i ustaw na nim świecę oraz kadzielnicę.
5. Połóż na ołtarzu przedmiot z metalu planety albo kartę z jej znakiem, wykreślonym w barwie dopełniającej na tle barwy planety.
6. Rozpal węgielek trzymany w szczypcach, połóż go na piasku i odczekaj, aż pokryje się szarym nalotem.
7. Z początkiem godziny planety zapal świecę i połóż na węgielku szczyptę wonności, tyle, by unosiła się jedna smuga dymu.
8. Stań przed ołtarzem twarzą na wschód, wymień w duchu planetę, jej metal, barwę i wonność, i dopiero wtedy przejdź do właściwej pracy.
9. Po zakończeniu zgaś świecę, zostaw węgielek do wypalenia na piasku i zapisz w dzienniku datę, godzinę planety, tablicę, barwę, wonność i przebieg pracy.

Reguły

Najważniejszą regułą jest jedność źródła. Barwa z jednej skali, wonność z drugiej tablicy i metal z trzeciej nie tworzą żadnej korespondencji. Takiego zestawu nie da się też powtórzyć ani porównać z zapisem z poprzedniej pracy. Drugą regułą jest umiar. Wonność ma być obecna, ale nie może dusić, a gęsty dym zakrywa ołtarz, zamiast go uświęcać.

Trzecia reguła dotyczy wyboru materii. Zasada Agryppy zostawia swobodę: zamiast rzadkiej żywicy można wziąć wonny korzeń, owoc, kwiat czy liść, który według jego podziału odpowiada planecie. Barwa jest przedmiotem uwagi, a nie tłem. Operator patrzy na nią przez całą pracę, tak samo jak wącha wonność i trzyma w dłoni metal.

Siedem dni planet

Tablice najlepiej poznać przez tydzień planet. Przez siedem kolejnych dni pracuje się z planetą dnia: rozkłada się obrus w jej barwie, pali jej wonność i odczytuje listę jej przyporządkowań. Po tygodniu tablica przestaje być zestawem słów. Ten sam tydzień powtarza się potem według drugiej tablicy, zapisując każdy dzień tak samo.

Dla każdej planety przygotowuje się kartę: znak, metal, dzień, barwę obu skal, wonność i źródło. Siedem kart trzyma się razem z przyborami ołtarza. Gdy przyjdzie czas talizmanu, rytuału heksagramu czy medytacji na sefirach, wszystkie korespondencje są pod ręką i pochodzą z jednej, sprawdzonej tablicy.