Skrying w duchu

Widzenie w symbolu i wędrówka przez symbol

W Złotym Brzasku słowem skrying nazywano widzenie wewnętrzne, którego punktem wyjścia jest konkretny symbol: karta tattwy, Atut tarota, litera hebrajska, znak planety lub zodiaku, kwadrat tablicy enochiańskiej. Materiały zakonne, zebrane przez Israela Regardiego w The Golden Dawn, odróżniają dwa stopnie tej pracy, opisane w wykładzie o mikrokosmosie i w pracy Soror V.N.R. o skryingu i wędrówce w wizji duchowej. W pierwszym praktykujący ogląda obrazy tak, jakby symbol był zwierciadłem, i sam pozostaje na zewnątrz. W drugim, nazywanym wędrówką w wizji duchowej (travelling in the spirit vision), przechodzi przez symbol jak przez drzwi i porusza się w scenie, którą ten otwiera. S.L. MacGregor Mathers w Latającym Zwoju nr XI, Clairvoyance, jednym z półoficjalnych pism rozsyłanych członkom Zakonu Wewnętrznego, wymienia trzy przechodzące w siebie stopnie: jasnowidzenie, czyli dostrzeganie w wizji duchowej, projekcję astralną, czyli wędrówkę w wizji duchowej, i wznoszenie się na płaszczyznach. Dodaje, że dawna nazwa jasnowidza w rękopisach zakonu brzmiała „ten, który trwa w wizji duchowej”: nie bierny odbiorca obrazów, lecz ten, kto dostrzega to, czego szuka.

Zakon traktował wizję jako sposób poznawania symboli od wewnątrz. Tabele odpowiedniości mówią, że ścieżka Taw łączy Malkut z Jesod, że ogień ma archanioła Michała, a woda Gabriela; skrying pozwala zobaczyć te przypisania jako krainę, w której się przebywa. Jednocześnie zakon wymagał, by każdy obraz został sprawdzony, zanim się mu zaufa, i by każda wizja została zapisana.

Pracę podejmuje ten, kto zna podstawowe ćwiczenia: Mniejszy Rytuał Pentagramu, wibrowanie imion, znaki stopni i medytację tattw. Ta ostatnia jest najlepszym przygotowaniem, bo uczy przejmowania powidoku i przechodzenia przez figurę.

Symbol i jego odpowiedniości

Wybierz jeden symbol i przygotuj go w czytelnej postaci: kartę tattwy w barwach migoczących, Atut tarota z talii o barwach zakonu, literę hebrajską namalowaną w barwie ścieżki albo znak planety. Przed sesją odszukaj w tabelach to, co do niego należy: imię boskie, archanioła, anioła, barwę, żywioł, literę i znak stopnia. Zapisz te dane na kartce. Są miarą, z którą porównasz wszystko, co się ukaże. Dla tattwy Tejas, Ognia, tabele zakonu podają imię boskie Elohim, archanioła Michała, anioła Arala, władcę Serafa i króla Dżina, stronę świata południową i znak stopnia Filozofa; dla Apas, Wody, imię El, archanioła Gabriela, anioła Taliahada, władcę Tarszisza i króla Niksę, stronę zachodnią i znak Praktyka.

Najprostsze są karty pięciu tattw: Tejas, czerwony trójkąt równoboczny Ognia; Apas, srebrny półksiężyc Wody; Waju, błękitne koło Powietrza; Prythiwi, żółty kwadrat Ziemi; Akasza, czarne lub indygowe jajo Ducha. Instrukcja zaleca wycinać je z kolorowego papieru, wysokie na dwa do dwóch i pół cala, naklejać na czyste karty i wypisywać na odwrocie imiona boskie i anielskie. Akaszę zakon odkładał zwykle do wejścia do Zakonu Wewnętrznego, bo nie ma dla niej imion tradycyjnych; używa się wtedy imion Eheje, Agla, Jeheszua i Et. Ich kształty i barwy są jednoznaczne, a odpowiedniości ograniczają się do żywiołu. Tattwy złożone, w których mniejsza figura stoi na większej, prowadzą do podżywiołów, na przykład Ognia Wody. Trudniejsze są Atuty tarota, w których obraz zawiera już postacie, przedmioty i krajobraz. Litery hebrajskie i znaki planet leżą pośrodku. Po tattwach przychodzą ścieżki Drzewa przemierzane od dołu, od trzydziestej drugiej, Taw, która prowadzi z Malkut do Jesod.

Potrzebny jest też dziennik, krzesło, spokojne pomieszczenie i pół godziny, w której nikt nie przeszkodzi. Zanim podejmiesz dłuższą wędrówkę, poświęć kilka sesji pierwszemu stopniowi: symbol pozostaje przed tobą jak zwierciadło, a ty obserwujesz, co się w nim ukazuje, nie wchodząc w scenę. Soror V.N.R. radzi ćwiczyć obie metody; wędrówka jest bardziej pouczająca, ale znacznie bardziej męcząca. Instrukcja o jasnowidzeniu każe przez pierwsze pół tuzina prób poprzestać na obejrzeniu krajobrazu i rodzaju przewodnika, który zjawia się na wezwanie imion, i wracać po krótkiej wizycie: na początku ważniejsza jest łatwość przechodzenia przez drzwi symbolu niż efektowne wizje.

Przebieg jednej wizji

Ćwiczenie ma postać zamkniętej pętli. Wraca się dokładnie tą drogą, którą się weszło.

1. Wykonaj Mniejszy Rytuał Odpędzający Pentagramu, zapal kadzidło i usiądź spokojnie przed symbolem, z kartą w dłoni.
2. Patrz na symbol uważnie przez około dwadzieścia sekund, a potem przenieś wzrok na białą powierzchnię i przyjmij powidok w barwie dopełniającej. Zamknij oczy i utrzymaj ten powidok w wyobraźni.
3. Powiększ obraz do rozmiarów drzwi i przejdź przez nie ze znakiem Wkraczającego; instrukcja zaleca wstać i wykonać znak fizycznie, z zamkniętymi oczami, a potem usiąść.
4. Rozejrzyj się po drugiej stronie i zanotuj w pamięci pierwsze wrażenia: krajobraz, światło, barwy, poczucie przebywania wewnątrz żywiołu.
5. Zanim cokolwiek się wydarzy, wibruj powoli i słyszalnie, po kilka razy, imiona żywiołu: najpierw imię boskie, potem archanioła, potem anioła. Nie odchodź od drzwi sam; wibruj, dopóki nie zjawi się przewodnik albo nie poczujesz jego obecności.
6. Gdy pojawi się postać, poddaj ją próbie: daj znak stopnia, któremu żywioł podlega, i zażądaj, by odpowiedziała tym samym albo innym niewątpliwym znakiem; zapytaj wyraźnie, czy przychodzi jako przewodnik w imię właściwego imienia boskiego.
7. Postać, która odpowiada znakiem i nosi szaty, barwy i ozdoby zgodne z żywiołem, przyjmij za przewodnika, idź za nią, zapamiętując drogę, i pytaj o naturę krainy; postać, którą znaki niepokoją, która się rozmywa albo nosi barwy obce symbolowi, odpraw wibracją imienia boskiego albo archanioła, a w ostateczności odpędzającym pentagramem.
8. Po krótkiej wizycie podziękuj przewodnikowi, pożegnaj go i wróć dokładnie tą samą drogą do drzwi symbolu, bez nagłego wyskoczenia z wizji.
9. Przejdź przez drzwi znów ze znakiem Wkraczającego i wróć do ciała, a potem od razu wstań i daj fizycznie i stanowczo znak Ciszy, z palcem na ustach i tupnięciem prawą stopą.
10. Zapisz wizję natychmiast, w kolejności zdarzeń: imiona, znaki, postacie, ich barwy, odpowiedzi i słowa, tak jak padły. Instrukcja radzi też opisywać wizję na głos już w jej trakcie.

Po co sprawdzać obraz

Próba w szóstym kroku jest istotą skryingu w rozumieniu Złotego Brzasku. Mathers ostrzega w zwoju o jasnowidzeniu, że początkujący, zamknąwszy oczy, najpierw postrzega obrazy własnej aury i tego, co do niej przylega: sądzi, że poszedł gdzieś i widzi, a może być tylko wśród pomieszanych obrazów samego siebie. Instrukcja o jasnowidzeniu dodaje, że żywiołak może przez jakiś czas przebierać się w obcy strój, a cała płaszczyzna astralna zdaje się dążyć do zwiedzenia widzącego; kto zaniedba prób, jest zgubiony. Najczęstszym złudzeniem jest pochlebstwo, którego trzeba unikać jak zarazy. Dlatego imię boskie, znak stopnia i pentagram działają jak odczynnik: wprowadzają do sceny element znany i związany z całą siecią odpowiedniości. Przy oszustwie znaki sprawiają postaci przykrość, wizja się rozpada albo fałszywy przewodnik znika.

Drugą próbą jest zgodność szczegółów. Postać na ścieżce Taw nosi barwy tej ścieżki, a w krainie Tejas nie ukazują się wilgotne mgły. Rozbieżność oznacza, że wizja zboczyła, a właściwą odpowiedzią jest powrót do bramy i ponowne wejście z imieniem boskim.

Trzecią jest imię. Postać pyta się, jak się nazywa, a odpowiedź zapisuje się tak, jak padła. Po sesji rozłóż to imię na litery hebrajskie i sprawdź, czy wiążą się z żywiołem, planetą lub ścieżką, od której zaczęto; imię bez związku z symbolem jest znakiem, że wizja popłynęła własnym torem. Soror V.N.R. nazywa kluczem powodzenia naprzemienne użycie intuicji i rozumu: najpierw obraz wolno wycisnąć się w umyśle, potem rozum potwierdza go albo poprawia znajomością odpowiedniości.

Czwartą jest zapis. Latający Zwój nr IV, przykład osiągania wizji duchowej z tym, co 10 listopada 1892 roku ujrzały dwie adeptki, S.S.D.D. i Fidelis, czyli Florence Farr i Elaine Simpson, pokazuje, jak zakon rozumiał protokół: notowano symbol, którym była Cesarzowa z tarota, wibrowaną literę Dalet, przebieg wizji, postacie i ich słowa. Taki zapis porównuje się później z tabelami i z protokołami innych adeptów, którzy pracowali z tym samym symbolem.

Typowe pomyłki

Najczęstszą pomyłką jest pominięcie powrotu. Instrukcja żąda, by powrót był jak najwyraźniejszy, bo obie płaszczyzny świadomości mają pozostać od siebie oddzielone. Kto otworzył oczy w środku sceny, wraca przynajmniej w wyobraźni do drzwi, przechodzi przez nie ze znakiem Wkraczającego i daje znak Ciszy, zanim wróci do zwykłych zajęć. Drugą jest prowadzenie długich rozmów z postaciami, które nie przeszły próby, i spisywanie ich słów jako nauki. Trzecią jest wejście bez imienia boskiego, które otwiera symbol; bez niego wizja nie ma miary. Czwartą – praca zbyt częsta, w zmęczeniu albo w chorobie. Instrukcja odradza częste próby i wspomina radę, by w pierwszych miesiącach robić między nimi kilkudniowe przerwy; nie wolno też kłaść symbolu na czole zamiast przechodzić przez niego w wyobraźni, bo według Mathersa grozi to złudzeniami, bólem głowy i wyczerpaniem nerwowym.

Miejsce skryingu w regularnej praktyce

Skrying wyrasta z codziennych ćwiczeń: rytuału pentagramu, pracy z oddechem, medytacji i dziennika. Sesje wplata się w rytm tygodnia jako osobne, zaplanowane operacje, z określonym symbolem i celem: kolejne tattwy i ich podżywioły, kolejne ścieżki Drzewa od dołu ku górze, kwadraty tablic enochiańskich.

Wpis w dzienniku wypełnia się zawsze w tej samej kolejności:

• data, godzina, czas trwania i warunki;
• symbol, imiona boskie i znaki użyte przy wejściu i przy próbie;
• przebieg wizji w kolejności zdarzeń, z barwami, postaciami i ich odpowiedziami;
• porównanie z tabelami i rozbiór imion, dopisane osobno następnego dnia.

Po kilku miesiącach taki dziennik pokazuje, które symbole otwierają się łatwo, a które stawiają opór, gdzie wizja zbacza, a gdzie trzyma się formy. Skrying w duchu jest w rozumieniu zakonu dyscypliną obserwacji prowadzoną pod imionami boskimi.