Drzewo Życia w ciele

Mikrokosmos i sfera wrażliwości

Człowiek jest w kabale hermetycznej mikrokosmosem, małym światem, w którym odbija się cały wielki świat. Złoty Brzask nadał tej zasadzie postać praktyczną w dokumencie „Mikrokosmos – człowiek” (The Microcosm – Man), wydanym później przez Israela Regardiego w The Golden Dawn. Całe ciało otacza tam „sfera wrażliwości” (sphere of sensation), nazwana „Magicznym Zwierciadłem Wszechświata”, bo przedstawione są w niej wszystkie tajemne siły wszechświata. W tym zwierciadle dziesięć sefir jest rzutowanych w postaci Drzewa Życia jak w bryle kuli, a ciało człowieka stoi wewnątrz nich.

Praca polega na tym, by Drzewo przestało być rysunkiem w księdze i stanęło w samym operatorze. Sefiry ustanawia się w ciele po kolei, każdą jej imieniem boskim i barwą, aż cała postać stanie się żywym Drzewem. Najbardziej znaną formą tej pracy jest Rytuał Środkowego Filaru, który Regardie opisał w książce The Middle Pillar (1938). Pracuje on tylko z osią ciała: z Keter, Daat, Tiferet, Jesod i Malkut. Zalążek obu ćwiczeń zawiera pismo zakonu „O pracy między Portalem a Adeptus Minor”: w aurze, która przenika ciało i je otacza, buduje się odbicie Drzewa Życia. Najpierw ustanawia się filar środkowy, a gdy da się go łatwo wyobrazić, pozostałe sefiry, wibrując ich imiona boskie. Ćwiczenie opisane niżej idzie tą drogą aż do całego Drzewa, czyli trzech filarów i dziesięciu sefir.

Rozmieszczenie sefir, imiona i barwy

Filar środkowy biegnie osią ciała. Keter, Korona, stoi tuż nad szczytem głowy, a nie w niej. Jej imieniem jest Eheieh (wym. ehjeh), „Jestem”, a barwą biały blask. Daat, Wiedza, nie jest sefirą liczoną, lecz ukrytym przejściem nad Otchłanią. W Środkowym Filarze przypada na kark, a Regardie wibruje przy niej imię JHWH Elohim. Tiferet, Piękno, leży w sercu i świeci tam jak słońce. Jej imię to JHWH Eloah wa-Daat, a barwa złota żółć. Jesod, Fundament, odpowiada narządom rodnym i okolicy bioder, z imieniem Szaddaj El Chaj (wym. szadaj el chaj) i barwą fioletu. Malkut, Królestwo, tworzy według dokumentu całe ciało fizyczne, a w Środkowym Filarze jest pod stopami, w miejscu zetknięcia z ziemią. Jej imię to Adonaj ha-Arec, a barwa jest czterodzielna: cytrynowa, oliwkowa, rdzawa i czarna.

Sefiry boczne układają się parami. Chochma, Mądrość, i Bina, Zrozumienie, tworzą boki mózgu i głowy. Chochmie przysługuje imię Jah i szarość, Binie JHWH Elohim i czerń. Z Chesed, Łaski, i Gewury, Surowości, powstają ramiona, a kule stawia się na barkach. Chesed ma imię El i barwę błękitu, Gewura imię Elohim Gibor i szkarłatną czerwień. Z Necach, Zwycięstwa, i Hod, Chwały, powstają uda i nogi, a kule stawia się na biodrach, u nasady nóg. Necach ma imię JHWH Cebaot i szmaragdową zieleń, Hod imię Elohim Cebaot i pomarańcz. Filar Łaski tworzą Chochma, Chesed i Necach, filar Surowości Bina, Gewura i Hod.

Barwy podane wyżej należą do skali Królowej. Złoty Brzask przypisywał cztery skale barw czterem światom, a skalę Królowej światu Briah. W 777 Crowleya zajmuje ona szesnastą kolumnę tablic. Drzewo Życia adepta mniejszego łączy dwie pierwsze skale: sefiry maluje się w skali Królowej, a ścieżki w skali Króla. Dlatego skalę Królowej przyjmuje się w pracy z sefirami w ciele.

Strony ciała

O tym, która strona ciała należy do którego filaru, rozstrzyga w Złotym Brzasku pismo „Filary” (The Pillars) G.H. Fratra N.O.M. Na każdym diagramie filar Łaski, czyli Chochma, Chesed i Necach, stoi po prawej ręce patrzącego. Gdy jednak Drzewo przykłada się do siebie, prawa strona, ramię i noga należą do Surowości, czyli do Biny, Gewury i Hod, a lewa do Łaski. Diagram jest obrazem człowieka zwróconego twarzą do patrzącego, jak odbicie w lustrze. Krzyż Kabalistyczny mówi to samo: słowa ve-Gewura wypowiada się, dotykając prawego barku, a ve-Gedula, czyli Chesed, przy lewym. Tego układu nie zmienia się z sesji na sesję. Rycina pokazuje postać od tyłu, ze stronami jak w Krzyżu.

Ustanowienie Drzewa w ciele

Ćwiczenie wykonuje się na stojąco. Pismo zakonu każe wyobrazić sobie, że stoi się w świątyni twarzą na zachód, z czarnym filarem Surowości po prawej i białym filarem Łaski po lewej, a potem że czarny filar odbija się w prawym boku, a biały w lewym. Imiona wypowiada się na głębokim oddechu, miękko, gładko i powoli, wyobrażając sobie, że głos biegnie aż do krańców wszechświata. Pełna sesja trwa od dwudziestu do trzydziestu minut.

1. Wykonaj Mniejszy Rytuał Odpędzający Pentagramu i stań w środku kręgu, ze stopami razem i ramionami wzdłuż ciała.
2. Wyobraź sobie, że stoisz w świątyni twarzą na zachód, między czarnym filarem po prawej a białym po lewej, i że filary odbijają się w twoich bokach. Oddychaj głęboko i spokojnie.
3. Skieruj uwagę nad szczyt głowy i wyobraź tam kulę białego, oślepiającego blasku. Weź głęboki oddech i wibruj Eheieh, „Jestem”.
4. Ustanów przy lewej skroni szarą kulę Chochmy z imieniem Jah, a przy prawej czarną kulę Biny z imieniem JHWH Elohim. Zobacz, jak trzy kule głowy tworzą trójkąt nadniebiański.
5. Zaznacz na karku Daat jako ledwie widoczny krąg, bez barwy i bez imienia, bo w pełnym Drzewie imię JHWH Elohim należy do Biny. Przerwa w świetle przypomina, że między trójkątem nadniebiańskim a resztą Drzewa leży Otchłań.
6. Ustanów na lewym barku błękitną kulę Chesed z imieniem El, a na prawym szkarłatną kulę Gewury z imieniem Elohim Gibor.
7. Sprowadź światło do serca i rozpal tam złotą kulę Tiferet, świecącą jak słońce, wibrując JHWH Eloah wa-Daat. Zatrzymaj się tu na kilka oddechów, bo Tiferet jest środkiem całego Drzewa.
8. Ustanów na lewym biodrze szmaragdową kulę Necach z imieniem JHWH Cebaot, a na prawym pomarańczową kulę Hod z imieniem Elohim Cebaot.
9. Ustanów w okolicy narządów płciowych fioletową kulę Jesod z imieniem Szaddaj El Chaj, a pod stopami kulę Malkut w czterech barwach, z imieniem Adonaj ha-Arec.
10. Poprowadź od Keter błyskawicę, czyli miecz płomienny, przez sefiry w porządku od jednego do dziesięciu: od korony do lewej skroni, od niej do prawej, na lewy bark, na prawy, do serca, na lewe biodro, na prawe, do Jesod i do stóp.
11. Obejmij uwagą całe Drzewo naraz: trzy filary, dziesięć świateł i łączące je ścieżki. Trwaj w tym obrazie tak długo, jak długo pozostaje wyraźny.
12. Wyobraź sobie węża wijącego się od Malkut w górę, po ścieżkach od trzydziestej drugiej do jedenastej, aż jego głowa dotknie Keter. Pozwól mu wrócić w dół.
13. Zamknij pracę Krzyżem Kabalistycznym, zobacz aurę owalną i jasną, pulsującą blaskiem Tiferet, i zapisz w dzienniku datę, godzinę, czas trwania, liczbę wibracji, barwy, które wyszły wyraźnie, i te, które pozostały blade.

Miecz i wąż

Dwa obrazy z kroków dziesiątego i dwunastego pochodzą z diagramów Złotego Brzasku. Miecz płomienny przedstawia zstępowanie siły od Keter do Malkut w porządku emanacji, tak jak sefiry wypływają jedna z drugiej. Wąż mądrości wije się w górę przez dwadzieścia dwie ścieżki, zaczynając od trzydziestej drugiej, ścieżki litery Taw między Malkut a Jesod, i kończąc na jedenastej, ścieżce litery Alef między Chochmą a Keter. Oba obrazy są parą. Siła schodzi błyskawicą, a adept wraca drogą węża, ścieżka po ścieżce.

W ciele operatora oba ruchy mają swój porządek. Błyskawica przechodzi ze strony na stronę i uczy, że Łaska i Surowość następują po sobie, a godzą się w filarze środkowym. Wąż wznosi się wszystkimi ścieżkami i uczy, że droga w górę jest dłuższa niż zejście światła. Dlatego na końcu sesji zawsze wraca się do Malkut. Praca, która urywa się w głowie, nie została zamknięta.

Reguły pracy

Keter leży nad głową, w przestrzeni, której ciało nie obejmuje, bo Korona jest źródłem wyższym niż osoba. Kto umieszcza ją wewnątrz czaszki, myli Keter z Daat. Strony filarów ustala się raz, według Krzyża Kabalistycznego, i trzyma się ich bez wyjątku. Kto raz kładzie Chesed na lewym barku, a raz na prawym, buduje dwa sprzeczne Drzewa.

Sefiry nie są narządami i nie szuka się ich w mięśniu czy kości. Każda ma swoją okolicę, w której uwaga osiada sama. Dziesięć kul przebiegniętych w minutę nie zostawia śladu. Przez pierwsze tygodnie lepiej poświęcić całą sesję trójkątowi nadniebiańskiemu albo samej osi środkowej niż przejść całe Drzewo powierzchownie. Barwy nie są dowolne: kto zaczął od skali Królowej, nie przechodzi w połowie pracy do barw ścieżek ze skali Króla.

Kolejność nauki odpowiada budowie Drzewa. Najpierw opanowuje się Środkowy Filar z jego pięcioma imionami. Potem dodaje się pary sefir bocznych, po jednej parze na tydzień: Chochmę i Binę, Chesed i Gewurę, Necach i Hod. Dopiero gdy całe Drzewo staje w ciele bez przypominania sobie imion, dodaje się miecz i węża.

Drzewo w codziennej pracy

Po kilku miesiącach pełną sesję można skrócić do formy, w której dziesięć świateł zapala się w dziesięciu oddechach, każde z imieniem wypowiedzianym w myśli. Ta krótka forma nadaje się na początek każdej pracy kabalistycznej: medytacji na ścieżkach, pracy z tarotem, rytuałów planetarnych. Drzewo, które stoi już w operatorze, łatwiej rozpoznać później w świątyni i w tablicach odpowiedniości.

Kolejną warstwę stanowią archaniołowie i chóry anielskie sefir oraz planety przypisane sferom od Saturna w Binie po Księżyc w Jesod. Każdą z nich dodaje się dopiero wtedy, gdy poprzednia stoi pewnie. Sprawdzianem jest pytanie zadane bez przygotowania: gdzie w ciele jest Hod, jakie ma imię i jaką barwę? Jeśli odpowiedź przychodzi od razu, Drzewo zostało ustanowione.