Różdżka lotosowa Złotego Brzasku – wykonanie

Narzędzie ogólnej pracy

Różdżka lotosowa, po angielsku Lotus Wand, jest narzędziem adepta Rosae Rubeae et Aureae Crucis, drugiego zakonu Złotego Brzasku, przeznaczonym do ogólnych prac magicznych. Opis jej budowy, użycia i konsekracji należy do dokumentów stopnia Adeptus Minor, ogłoszonych przez Israela Regardiego w The Golden Dawn. Według dokumentu Adept Mniejszy nosi ją na wszystkich zebraniach drugiego zakonu, na których ma prawo być; ma ją wykonać sam, bez niczyjej pomocy, i sam konsekrować, nikt inny nie może jej dotykać, a przechowuje się ją zawiniętą w biały jedwab albo len. W programie stopnia różdżka lotosowa stoi na czele narzędzi, przed Różokrzyżem, mieczem i narzędziami żywiołów.

Różdżka lotosowa obejmuje całość pracy. Dwanaście pasów odpowiada pełnemu kołu zodiaku, biel i czerń dwóm biegunom, duchowi i materii, a lotos na szczycie, wyrastający ponad koło, czystości sefir. Laska ognia, jedno z czterech narzędzi żywiołowych, służy pracom ognia; różdżka lotosowa służy każdej pracy, w której adept nie używa narzędzia żywiołu. Nią wykonuje rytuały pentagramu i heksagramu i nią kreśli znaki w pracach znaków i planet.

Budowa różdżki

Różdżka składa się z trzech części. Górny koniec jest biały, dolny czarny, a między nimi biegnie dwanaście pasów barwnych w porządku znaków, od Barana przy białym końcu do Ryb przy czarnym. Dokument ustala proporcje: część biała jest nieco najdłuższa, potem czarna, a dwanaście pasów jest równych i krótszych od czarnej. Barwy mają być „czyste, jaskrawe i poprawne”; pasy można malować, emaliować albo okleić kolorowym papierem.

Barwy pasów są barwami dwunastu znaków w skali dodatniej, męskiej, czyli w skali Króla, a dokument wymienia je tak: Baran czerwony, Byk czerwonopomarańczowy, Bliźnięta pomarańczowe, Rak bursztynowy, Lew cytrynowożółty, Panna żółtozielona, Waga szmaragdowa, Skorpion zielononiebieski, Strzelec jasnoniebieski, Koziorożec indygo, Wodnik fioletowy, Ryby karmazynowe. Barwy biegną po kole od czerwieni przez żółć, zieleń i błękit do fioletu i z powrotem ku czerwieni.

Na szczycie, nad białą częścią, osadzony jest kwiat lotosu, który według dokumentu może być z blachy albo z kartonu. Ma trzy okółki płatków: zewnętrzny z ośmiu, środkowy z ośmiu i wewnętrzny z dziesięciu, razem dwadzieścia sześć, tyle co wartość Imienia JHWH. Płatki są od wewnątrz białe, z czubkami lekko zagiętymi do środka, od zewnątrz oliwkowozielone, z pięcioma kreskami. Kielich ma cztery pomarańczowe działki, a środek kwiatu jest pomarańczowy albo złoty; może go zastąpić mosiężna śruba, która spina całość. Dziesięć płatków wewnętrznych oznacza czystość dziesięciu sefir, osiem środkowych przeciwstawne siły naturalne i duchowe Powietrza i Ognia, osiem zewnętrznych moce Ziemi i Wody. Środek oznacza Słońce duchowe, a cztery działki kielicha działanie Słońca na życie rzeczy przez zróżnicowanie.

Materiały

Potrzebny jest prosty, suchy pręt z twardego drewna, buku, jesionu albo klonu, okrągły, który położony na stole przylega do blatu na całej długości. Dokument podaje wymiary: długość od 24 do 40 cali, czyli od około sześćdziesięciu do stu centymetrów, i grubość około pół cala, czyli nieco ponad centymetr. Do tego dochodzą: drobny papier ścierny, podkład, farby w dwunastu barwach oraz bieli, czerni, oliwkowej zieleni i pomarańczu, cienkie pędzle, taśma malarska, ołówek, linijka i lakier bezbarwny matowy. Lotos wycina się z cienkiej blachy mosiężnej albo z grubego kartonu, w trzech warstwach płatków nakładanych jedna na drugą.

Przed malowaniem przygotowuje się na kartonie próbki dwunastu barw i porównuje je przy świetle dziennym z tabelą skali Króla, bo odcienie z tuby różnią się od opisów w tabelach. Pracę rozkłada się na kilka dni: każda warstwa farby musi wyschnąć.

Wykonanie krok po kroku

Różdżkę wykonuje się w kilku sesjach, własnoręcznie i bez pomocników.

1. Wyszlifuj pręt na całej długości do gładkości i pokryj go cienką warstwą podkładu.
2. Odmierz ołówkiem białe pole przy górnym końcu, nieco dłuższe od czarnego przy dolnym, a środek podziel na dwanaście równych pasów, każdy krótszy od czarnego pola.
3. Pomaluj biały koniec, a po wyschnięciu czarny, osłaniając granice taśmą malarską.
4. Maluj pasy kolejno, od czerwonego Barana przy białym polu do karmazynowych Ryb przy czarnym, osłaniając sąsiednie pasy taśmą i nakładając dwie cienkie warstwy. Przy każdym pasie wypowiedz nazwę znaku, jego literę hebrajską i barwę.
5. Po wyschnięciu zdejmij taśmę, popraw krawędzie cienkim pędzlem i, jeśli chcesz, wymaluj na każdym pasie symbol znaku.
6. Wytnij trzy okółki płatków, osiem, osiem i dziesięć, pomaluj je od wewnątrz na biało, a od zewnątrz na oliwkowo z pięcioma kreskami, i lekko zagnij czubki do środka.
7. Wytnij kielich z czterech działek, pomaluj go i środek kwiatu na pomarańczowo, złóż kwiat od kielicha i zewnętrznego okółka do wewnętrznego i osadź go na szczycie białego końca.
8. Pokryj całość bezbarwnym lakierem matowym, który ochroni farbę przed potem dłoni.
9. Zawiń gotową różdżkę w biały jedwab albo len i zapisz w dzienniku datę, godzinę i wszystkie odstępstwa od wzoru.
10. Konsekruj różdżkę sam, według rytuału konsekracji z dokumentu o różdżce lotosowej – z wezwaniem Harpokratesa, „Pana Milczenia, który zasiada na Lotosie”, z przypomnieniem, że dwadzieścia sześć płatków to „liczba Twojego Imienia”, i z wezwaniem sił każdego z dwunastu znaków nad jego pasem – zanim użyjesz jej w jakiejkolwiek pracy.

Chwyt i użycie

Dokumenty Zakonu łączą miejsce chwytu z rodzajem pracy. Za białą część trzyma się różdżkę w sprawach boskich i duchowych, przy przywoływaniu sił sefir i we wznoszeniu się na płaszczyznach. Czarną część bierze się w dłoń tylko w sprawach materialnych i doczesnych. W pracy na płaszczyźnie zodiaku trzyma się różdżkę za pas tego znaku, kciukiem i dwoma palcami. W pracy z planetą trzyma się ją za pas jej domu dziennego albo nocnego, albo za pas znaku, w którym planeta właśnie stoi: Saturn – dzienny Koziorożec, nocny Wodnik; Jowisz – Strzelec i Ryby; Mars – Baran i Skorpion; Wenus – Waga i Byk; Merkury – Bliźnięta i Panna; Słońce tylko Lew, Księżyc tylko Rak. Dla Wenus dokument podaje przykład: za dnia Waga, w nocy Byk. W pracy z żywiołem trzyma się różdżkę za jeden ze znaków jego trygonu, pamiętając, że znak kerubiczny daje najsilniejsze działanie żywiołu: Lew to gwałtowny upał lata, Baran początek ciepła wiosną, Strzelec słabnący żar jesieni.

Ogólna zasada brzmi: przywołuje się białym końcem, odpędza czarnym. Białym końcem można jednak także odpędzać, kreśląc figurę odpędzającą przeciw złej i wrogiej sile, która oparła się innym środkom. Mniejszy Rytuał Odpędzający Pentagramu wykonuje się czarnym końcem, trzymając różdżkę za biały pas, jak w konsekracji Krypty. Obie reguły łączą się: za którykolwiek pas trzyma się różdżkę – za biały w sprawach duchowych, za czarny w doczesnych, za niebieski dla Strzelca, za czerwony dla trygonu ognia – przy przywoływaniu kieruje się ku stronie świata biały koniec, a przy odpędzaniu czarny. Różdżki nigdy się nie odwraca; dlatego przy siłach bardzo materialnych czarny koniec może być najwłaściwszy także do przywołania, ale z największą ostrożnością. Kwiatu lotosu nie dotyka się w pracy; w sprawach sefirotycznych i duchowych pochyla się go ku czołu, a przy wznoszeniu się na płaszczyznach kieruje się ku czołu pomarańczowy środek.

Znaczenie pasów

Pas zodiaku to droga, którą Słońce przebywa w ciągu roku, a więc obraz pełnego koła sił działających w czasie. W tabelach Złotego Brzasku dwanaście znaków łączy się z dwunastoma prostymi literami hebrajskimi i z dwunastoma ścieżkami Drzewa Życia: Baran z He, Byk z Waw, Bliźnięta z Zajin, Rak z Chet, Lew z Tet, Panna z Jod, Waga z Lamed, Skorpion z Nun, Strzelec z Samech, Koziorożec z Ajin, Wodnik z Cadi, Ryby z Kof. Różdżka trzymana w dłoni jest więc skróconą mapą zodiaku: każdy pas to inna siła, a żywioły znaków, ogień, ziemia, powietrze i woda, przechodzą przez koło trzy razy.

Biel i czerń przypominają o parze przeciwieństw, którą neofita spotyka od pierwszej ceremonii w postaci dwóch kolumn, białej i czarnej, stojących w świątyni. Różdżka łączy je w jednym przedmiocie: światło i ciemność są jej końcami, a między nimi rozciąga się barwne koło czasu. Lotos, kwiat, który wyrasta z mułu i otwiera się nad wodą, był w symbolice egipskiej i indyjskiej znakiem odradzającego się życia. Na różdżce jego dwadzieścia sześć płatków nosi liczbę Imienia, a dziesięć wewnętrznych dziesięć sefir: kwiat wieńczy koło zodiaku jako obraz świata boskiego ponad światem znaków.

Różdżka w pracy adepta

Różdżka lotosowa jest narzędziem ogólnej pracy adepta: dokument o heksagramie każe kreślić jego figury różdżką lotosową albo mieczem, zależnie od rodzaju pracy. Samo wykonanie, rozłożone na kilka wieczorów, jest przy tym ćwiczeniem symboliki zodiaku: każdy pas, malowany osobno, przypomina znak, jego żywioł, władcę, literę hebrajską i barwę.

Gotową różdżkę przechowuje się zawiniętą w jedwab albo len, wolną od wpływów innych niż własny wpływ adepta, i nikomu nie daje się jej dotknąć. Gdy farba zaczyna się wycierać od dłoni, odnawia się ją w tej samej barwie i ponownie lakieruje.