Większy Rytuał Heksagramu – praktyka

Heksagram jednej planety

Większy Rytuał Heksagramu, w dokumentach Złotego Brzasku Supreme Ritual of the Hexagram, a w Liber O Crowleya Greater Ritual of the Hexagram, służy do przywołania lub odpędzenia siły jednej, określonej planety. Rytuał mniejszy kreśli w czterech stronach świata cztery formy heksagramu nazwane od żywiołów i porządkuje siły planetarne razem. Rytuał większy posługuje się jedną figurą – zwykłym heksagramem z dwóch przenikających się trójkątów – i zaczyna ją kreślić od wierzchołka wybranej planety. Tą samą zasadą Liber O każe wzywać znaki zodiaku: kreśli się heksagram planety władającej znakiem, a w jego środku znak zodiaku zamiast znaku planety. Wykład zakonu każe, chcąc przyciągnąć oprócz sił planety siły znaku, w którym ona stoi, wpisać znak zodiaku pod znakiem planety, a gdy to nie wystarcza, nakreślić także przywołujący pentagram znaku. Opis zasady ogłosił Israel Regardie w The Golden Dawn, wśród materiałów Zakonu Wewnętrznego.

Rytuał należał w zakonie do adeptów, którzy wcześniej opanowali rytuały mniejsze pentagramu i heksagramu. Otwiera operacje planetarne: konsekrację talizmanów, kontemplację sfery planety, skrying jej symboli. Siła planety jest w nim wzywana imieniem boskim jej sefiry i spięta jednością imienia ARARITA.

Mapa wierzchołków i imiona

Heksagram planetarny Złotego Brzasku odwzorowuje porządek sefir na Drzewie Życia. Na szczycie trójkąta skierowanego w górę stoi Saturn, planeta Biny, ale wykład zakonu mówi, że najwyższy wierzchołek odpowiada Daat; na dole trójkąta skierowanego w dół – Księżyc, odpowiadający Jesod. Górne boczne wierzchołki zajmują Jowisz i Mars, odpowiadające Chesed i Gewurze, dolne boczne – Wenus i Merkury, odpowiadające Necach i Hod. Układ odpowiada widokowi Drzewa na zwykłym diagramie: sefiry filaru miłosierdzia, Jowisz i Wenus, leżą po prawej ręce patrzącego, sefiry filaru surowości, Mars i Merkury, po lewej. Słońce, przypisane Tiferet, zajmuje środek figury i nie ma własnego wierzchołka.

Każdej planecie towarzyszy imię boskie jej sefiry, które wibruje się po nakreśleniu figury. Dla Saturna jest to Jehowa Elohim (wym. je-ho-wa e-lo-him), dla Jowisza El (wym. el), dla Marsa Elohim Gibor (wym. e-lo-him gi-bor), dla Słońca Jehowa Eloah we-Daat (wym. je-ho-wa e-lo-a we-da-at), dla Wenus Jehowa Cebaot (wym. je-ho-wa ce-ba-ot), dla Merkurego Elohim Cebaot (wym. e-lo-him ce-ba-ot), dla Księżyca Szaddaj El Chaj (wym. sza-daj el chaj). Razem z nimi wibruje się ARARITA (wym. a-ra-ri-ta), notarikon zdania „Jeden jest Jego początek, jedna jest Jego indywidualność, Jego permutacja jest jedna”, który spina siedem planet w jedno. Wykład zakonu każe przy heksagramie planety wibrować imię boskie sefiry, która nią rządzi, imię ARARITA i tę literę imienia, która jest przypisana danej planecie.

Zasada kreślenia

Wszystkie warianty wynikają z jednej reguły. Kreślenie zaczyna się w wierzchołku planety. Najpierw prowadzi się trójkąt, do którego ten wierzchołek należy, wracając do punktu wyjścia. Następnie kreśli się drugi trójkąt, zaczynając od wierzchołka leżącego naprzeciw punktu planety, po drugiej stronie środka. Przy przywołaniu oba trójkąty prowadzi się zgodnie z ruchem słońca, tak jak wskazówki zegara; przy odpędzeniu – od tych samych punktów, w kierunku przeciwnym.

Dla Saturna oznacza to rozpoczęcie od szczytu i trójkąta skierowanego w górę, a potem trójkąt skierowany w dół, rozpoczynany od wierzchołka Księżyca. Dla Jowisza – rozpoczęcie od górnego prawego wierzchołka i trójkąta skierowanego w dół, a potem trójkąt skierowany w górę od wierzchołka Merkurego, który leży naprzeciw. Dla Księżyca – od dolnego wierzchołka i trójkąta skierowanego w dół, a potem od szczytu Saturna. Słońce stanowi wyjątek: nie ma wierzchołka, więc jego heksagram kreśli się jako sześć kolejnych heksagramów pozostałych planet, w zwykłym porządku planet, od Saturna do Księżyca, ale w środku każdego kreśli się znak Słońca. Tak samo przy odpędzeniu używa się sześciu odpędzających heksagramów pozostałych planet. Słońce zawiera wszystkie planety i osiąga się je tylko przez ich całość.

W centrum gotowej figury kreśli się znak planety. Znak planety kreśli się w proporcji do wnętrza heksagramu, od lewej do prawej, w miarę możności zgodnie z biegiem słońca. Figurę widzi się w barwie planety według skali Króla: Saturna w indygo, Jowisza w fiolecie, Marsa w czerwieni, Słońca w pomarańczu, Wenus w zieleni, Merkurego w żółci, Księżyca w błękicie. Złoty Brzask wiązał kreślenie także z kierunkiem, w którym planeta stoi w chwili operacji na niebie: adept zwraca się ku tej stronie, a nie zawsze na wschód.

Przygotowanie operacji

Przygotowanie zaczyna się od kalendarza. Wybiera się dzień i godzinę planety. Dzień od wschodu do zachodu Słońca i noc od zachodu do wschodu dzieli się na dwanaście równych godzin, a pierwsza godzina dnia należy do planety dnia; dalsze następują w porządku chaldejskim: Saturn, Jowisz, Mars, Słońce, Wenus, Merkury, Księżyc. Agryppa każe ponadto wybrać chwilę, w której planeta jest szczęśliwa i silna; sprawdza się w efemerydach, czy stoi w swym domu albo wywyższeniu, czy nie porusza się ruchem wstecznym i czy nie ginie w promieniach Słońca. Cel operacji zapisuje się przed rozpoczęciem jednym zdaniem: konsekracja talizmanu Jowisza, kontemplacja sfery Wenus, skrying symbolu Marsa.

Z narzędzi potrzebna jest różdżka albo wyprostowany palec wskazujący, a przy dłuższej pracy także znak planety na ołtarzu, świeca i kadzidło planety. Przed pierwszym wykonaniem kreśli się figurę na kartce, a potem w powietrzu, bez imion, dopóki ręka nie prowadzi linii pewnie w obu kierunkach.

Przebieg operacji krok po kroku

1. Ustal planetę, dzień, godzinę i cel operacji, a cel zapisz w dzienniku jednym zdaniem. Z figury nieba na chwilę pracy odczytaj, w której stronie stoi planeta.
2. Jeśli wcześniej pracowałeś z żywiołami, wykonaj Mniejszy Rytuał Odpędzający Pentagramu, a potem oczyść i zabezpiecz miejsce Mniejszym Rytuałem Odpędzającym Heksagramu.
3. Wykonaj Mniejszy Rytuał Przywołujący Heksagramu, kreśląc cztery jego formy od wierzchołka wybranej planety.
4. Zwróć się ku stronie nieba, w której stoi planeta, wykonaj Krzyż Kabalistyczny i nakreśl przywołujący heksagram planety, rozpoczynając od jej wierzchołka i prowadząc oba trójkąty zgodnie z ruchem słońca.
5. Wskaż środek figury i wibruj imię boskie sefiry planety, „ARARITA” i literę tego imienia przypisaną planecie.
6. Nakreśl w środku heksagramu znak planety, zobacz całą figurę płonącą w barwie jej sfery i zamknij to wezwanie Analizą Słowa Kluczowego.
7. Przejdź do właściwej pracy – wezwania aniołów i sił tej natury, których potrzebujesz, kontemplacji, skryingu – i utrzymaj ją w granicach zapisanego celu.
8. Po zakończeniu odpraw wezwane siły i nakreśl w tym samym miejscu odpędzający heksagram planety, od tych samych wierzchołków, w kierunku przeciwnym, z tymi samymi imionami. Przy ładowaniu talizmanu nie kreśl znaków odpędzających nad nim samym, bo według wykładu zakonu rozładowałyby go do stanu martwego przedmiotu.
9. Zamknij całość Mniejszym Rytuałem Odpędzającym Heksagramu, obejdź krąg miejsca zgodnie z biegiem słońca i zapisz w dzienniku datę, godzinę, czas trwania i przebieg.

Przy pracy ze Słońcem krok czwarty obejmuje sześć heksagramów zamiast jednego, a krok ósmy – sześć form odpędzających.

Najczęstsze błędy

Najczęstszy błąd dotyczy drugiego trójkąta. Praktykujący zaczyna poprawnie od wierzchołka planety, ale drugi trójkąt zaczyna od dowolnego punktu albo od tego, który leży najbliżej końca pierwszego. Regułę punktu przeciwległego sprawdza się świadomie przy każdej planecie, zanim stanie się nawykiem. Drugi błąd to odwrócenie stron: kto stoi twarzą do kreślonej figury, ma Jowisza po prawej ręce, a nie po lewej, i nie przenosi na heksagram lustrzanego odbicia diagramu z książki.

Trzecim błędem jest pominięcie zamknięcia. Przywołanie jednej planety bez odpędzenia po zakończeniu zostawia operację otwartą; wyjątkiem jest sam ładowany talizman, którego się nie odpędza. Czwartym – mylenie imion boskich sefir, zwłaszcza Jehowa Cebaot Wenus z Elohim Cebaot Merkurego. Piątym – przeładowanie korespondencjami: barwy, kadzidła, metale, kamienie, karty i liczby gromadzone naraz odwracają uwagę od figury i imienia. Na początku wystarcza heksagram, imię, znak planety i jasno zapisany cel.

Miejsce w dłuższej praktyce

Dobrym wprowadzeniem jest cykl siedmiu tygodni, w którym każdy tydzień należy do jednej planety, od Saturna do Księżyca, a Słońce zostaje na koniec jako synteza. W dniu planety wykonuje się pełną operację z kontemplacją jej znaku, w pozostałe dni – samo kreślenie figury na sucho. Po takim cyklu ręka zna wszystkie warianty, a dziennik pokazuje, które sfery otwierają się łatwo, a które stawiają opór.

Później rytuał staje się narzędziem do określonych zadań: należy do konsekracji talizmanu planetarnego, jak w rytuale poświęcenia talizmanu Jowisza, w którym Najwyższy Rytuał Heksagramu Jowisza poprzedza Krzyż Kabalistyczny, a zamyka Słowo Kluczowe, kontemplację ścieżek Drzewa związanych z planetą i skrying jej symboli. Za każdym razem zachowuje ten sam rdzeń: oczyszczenie, figurę rozpoczętą od wierzchołka planety, imię jej sefiry, Analizę i zamknięcie w porządku odwrotnym. Jest gramatyką całej magii planetarnej Złotego Brzasku.