Klucze enochiańskie – wymowa i użycie

Dziewiętnaście wezwań

Klucze enochiańskie, nazywane też Wezwaniami, łacińskie Claves Angelicae, angielskie Calls, to dziewiętnaście uroczystych tekstów w języku, który John Dee i Edward Kelley otrzymali w 1584 roku w Krakowie podczas akcji z aniołami. Kelley odczytywał je litera po literze, słowo po słowie od końca tekstu ku początkowi, a Dee zapisywał; angielski przekład całych kluczy zbierał w kolejnych sesjach i odnotowywał, których jeszcze brakuje. Osiemnaście pierwszych kluczy to odrębne teksty. Dziewiętnasty jest jeden, ale wypowiada się go w trzydziestu wariantach, za każdym razem wstawiając imię innego Ajtyru. Stąd rachuba Dee: „i tak będzie 48 wezwań”. Zapisy mówią ponadto o tablicy pierwszej, która nie ma wezwania, a anioł określa ją jako należącą do Boga; dlatego, jak tłumaczy, „drugie” wezwanie jest dla ludzi pierwszym. Wykład Złotego Brzasku powtarza to samo: pierwszy klucz nie ma liczby i nie może być wyrażony, bo jest z Boskości.

W Złotym Brzasku klucze należały do Zakonu Wewnętrznego. Służą do otwierania pracy z czterema tablicami żywiołów, Strażnicami, z łączącą je Tablicą Jedności oraz z trzydziestoma Ajtyrami. Są formułami dostępu: każdy klucz otwiera określoną część systemu, a dalszą pracę prowadzi się imionami wypisanymi na tablicach.

Przyporządkowanie kluczy w Złotym Brzasku

Pierwszy klucz rządzi Tablicą Jedności jako całością, drugi – literami E, H, N, B, w których działa w niej Duch; żadnego z nich nie używa się przy wezwaniach aniołów czterech pozostałych tablic. Tablica Jedności składa się z czterech słów pięcioliterowych: EXARP dla Powietrza, HCOMA dla Wody, NANTA dla Ziemi, BITOM dla Ognia. Klucze od trzeciego do szóstego odpowiadają kolejno tym czterem wierszom, a zarazem czterem tablicom: trzeci Powietrzu, czwarty Wodzie, piąty Ziemi, szósty Ogniowi. Każda tablica dzieli się na cztery podkąty nazwane od żywiołów. Podkąt tego samego żywiołu co tablica – Powietrze Powietrza, Woda Wody, Ziemia Ziemi, Ogień Ognia – otwiera się kluczem całej tablicy. Pozostałe dwanaście podkątów otrzymuje klucze od siódmego do osiemnastego:

• tablica Powietrza: Woda Powietrza – klucz 7, Ziemia Powietrza – 8, Ogień Powietrza – 9;
• tablica Wody: Powietrze Wody – klucz 10, Ziemia Wody – 11, Ogień Wody – 12;
• tablica Ziemi: Powietrze Ziemi – klucz 13, Woda Ziemi – 14, Ogień Ziemi – 15;
• tablica Ognia: Powietrze Ognia – klucz 16, Woda Ognia – 17, Ziemia Ognia – 18.

Dziewiętnasty klucz, Wezwanie Ajtyrów, stoi poza tym układem. Odnosi się do trzydziestu sfer, od LIL, pierwszego i najwyższego, do TEX, trzydziestego, każda z własnymi władcami. W wezwaniu zastępuje się słowa „LIL, pierwszego Ajtyru” imieniem i liczbą sfery, którą się otwiera.

Przyporządkowanie kluczy do podkątów jest układem Złotego Brzasku. W zapisie Dee anioł nazywa wezwania „wejściami do poznania tablic mistycznych”, z których każda zajmuje cały liść księgi, i nie łączy ich z podkątami Strażnic. Kto pracuje z rytuałami zakonu, trzyma się jego układu konsekwentnie.

Wymowa zakonna

Teksty kluczy zapisano alfabetem enochiańskim, a obok literami łacińskimi, w zapisie skąpym w samogłoski. Złoty Brzask przyjął zasadę, którą wykład zakonu przypisuje Mathersowi: spółgłoskę wymawia się z samogłoską, która następuje po niej w nazwie odpowiedniej litery hebrajskiej – po B „e” jak w Bet, po G „i” jak w Gimel, po D „a” jak w Dalet – a Z czyta się „zod”. G może być twarde albo miękkie. Słowa się wydłużają i nabierają rytmu przypominającego śpiew. Początek pierwszego klucza brzmi w zapisie Dee Ol sonf vorsg, goho Iad Balt, a jego angielski przekład mówi: „Panuję nad wami, rzecze Bóg Sprawiedliwości”. W wymowie zakonnej, w rytuałach ogłoszonych przez Regardiego, te same słowa brzmią Ol sonuf vaorsagi goho Iada balata: ol so-nuf wa-or-sa-gi, go-ho i-a-da ba-la-ta. Aleister Crowley w Liber Chanokh zapisał je nieco inaczej: Ol sonuf vaoresaji, gohu IAD Balata.

Imiona z tablic wymawia się litera po literze: M jako „em”, N jako „en”, A jako „a”, P jako „pe”, S jako „es”, D jako „de”. Wykład zakonu podaje: EXARP – e-eks-ar-pe, HCOMA – he-ko-em-a, NANTA – en-a-en-ta, BITOM – be-i-to-em, ZIZA – zod-i-zod-a; według tej samej zasady imię Powietrza AOZPI brzmi a-o-zod-pi.

Długich kluczy nie wibruj słowo po słowie: Liber O uznaje za znak poprawnej wibracji to, że jedno imię wyczerpuje siły, więc pełna wibracja każdego słowa złamałaby głos w połowie tekstu. Klucz wypowiada się mową uroczystą, nośną i równą, a pełną wibrację zachowuje dla imion boskich i imion z tablic. Wykład zakonu każe używać kluczy z największą starannością i powagą, zwłaszcza w języku anielskim, i nigdy z nieczystym umysłem ani bez znajomości ich przypisań. W przepisanym tekście zaznacza się miejsca na oddech, tak by nie łamać słów w połowie.

Przygotowanie

Potrzebne są: wydanie kluczy z tekstem enochiańskim i przekładem, w transkrypcji zakonnej, ręcznie przepisany tekst wybranego klucza z zaznaczonymi sylabami, wizerunek tablicy w barwach zakonu i dziennik. Klucze są długie; czyta się je z kartki, byle tekst był wcześniej przećwiczony na głos.

Każda z czterech Strażnic ma dwanaście rzędów po trzynaście liter. Przez jej środek biegnie wielki krzyż, którego ramiona zawierają trzy święte imiona chorągwi i, w spirali wokół środka, imię króla; z ramion krzyża, od środka ku brzegom, odczytuje się także imiona sześciu starszych. Wielki krzyż dzieli tablicę na cztery podkąty, a w każdym z nich mniejszy krzyż kalwaryjski niesie dwa imiona boskie, którymi wzywa się i przymusza anioły podkąta. Nad poprzeczką krzyża kalwaryjskiego leżą cztery kwadraty kerubiczne, pod nią szesnaście kwadratów aniołów służebnych.

Przed kluczem wibruje się imiona tablicy w porządku jej hierarchii. Dla tablicy Powietrza są to najpierw trzy święte imiona z chorągwi wielkiego krzyża, ORO IBAH AOZPI, potem imię króla, BATAIVAH, a dalej imiona sześciu starszych i imiona krzyża kalwaryjskiego podkąta, z którym się pracuje. Pozostałe tablice mają ten sam układ: Woda – EMPEH ARSEL GAIOL, Ziemia – EMOR DIAL HECTEGA, Ogień – OIP TEAA PEDOCE.

Praca z jednym kluczem

Poniższy przebieg dotyczy jednego klucza otwierającego medytację nad jednym podkątem.

1. Wybierz podkąt i odpowiadający mu klucz według tablicy przyporządkowań, przepisz tekst ręcznie i zaznacz sylaby.
2. Przez kilka dni czytaj klucz na głos bez rytuału, aż wymowa przestanie się potykać, i za każdym razem czytaj także przekład.
3. W dniu pracy wykonaj Mniejszy Rytuał Odpędzający Pentagramu.
4. Stań twarzą ku stronie świata tablicy: Powietrze na wschodzie, Ogień na południu, Woda na zachodzie, Ziemia na północy.
5. Nakreśl przywołujący pentagram Ducha właściwej natury – czynnego dla Powietrza i Ognia, biernego dla Wody i Ziemi – i wibruj imię tablicy z Tablicy Jedności, a potem przywołujący pentagram żywiołu i wibruj trzy święte imiona tablicy.
6. Wibruj imię króla tablicy i imiona krzyża podkąta.
7. Wypowiedz klucz tablicy, a jeśli podkąt nie jest podkątem jej własnego żywiołu, po nim klucz podkąta – uroczyście i powoli, równym, nośnym głosem przez cały tekst.
8. Usiądź twarzą do tablicy, utrzymuj wzrok na podkącie, a potem zamknij oczy i przejdź przez wyobrażony podkąt jak przez bramę, w wizji duchowej, do której wykład zakonu każe używać kluczy, poddając napotkane postacie próbie imion tablicy.
9. Wróć tą samą drogą, odpraw siły odpędzającymi pentagramami żywiołu i Ducha i wykonaj ponownie Mniejszy Rytuał Odpędzający Pentagramu.
10. Zapisz w dzienniku datę, godzinę, czas trwania, użyty klucz, podkąt, wibrowane imiona i wszystko, co się ukazało.

W pełniejszej postaci to samo otwarcie wykonuje się Najwyższym Rytuałem Pentagramu, w którym imiona Tablicy Jedności i trzy święte imiona każdej tablicy wibruje się w czterech stronach świata.

Najczęstsze błędy

Pierwszym błędem jest mieszanie systemów: wymowa Złotego Brzasku z przyporządkowaniem z innego opracowania albo tablice Dee z poprawkami późniejszych autorów. Drugim – przypisywanie Dee tego, co ułożył zakon; Dee nie polecał otwierać dziewiątym kluczem Ognia Powietrza, uczynił to Złoty Brzask. Trzecim – nauka wszystkich kluczy naraz. Każdy jest osobnym tekstem, a pospieszne przechodzenie przez wszystkie zamienia wezwania w ćwiczenie dykcji. Czwartym – pomijanie przekładu. Dee zabiegał o angielski przekład każdego klucza i skrupulatnie liczył te, których jeszcze mu brakowało. Piątym – rozpoczynanie od kluczy podkątów bez znajomości imion tablicy, którym klucz otwiera drogę.

Porządek nauki

Zaczyna się od pierwszego klucza, czytanego codziennie przez tydzień rano, z przekładem. Następnie przechodzi się do kluczy od trzeciego do szóstego, przypisanych czterem tablicom, i poświęca każdemu tydzień, łącząc go z imionami tablicy i medytacją nad jej żywiołem. Dopiero potem sięga się po klucze podkątów, jeden na kilka tygodni, z pełnym zapisem każdej sesji. Wezwanie Ajtyrów przychodzi na końcu, a pracę z nim zaczyna się od trzydziestego Ajtyru, TEX, i prowadzi w górę.