Najwyższy Rytuał Pentagramu – praktyka

Pentagram w pełnej postaci

Najwyższy Rytuał Pentagramu, w dokumentach Złotego Brzasku Supreme Invoking Ritual of the Pentagram i jego odpowiednik odpędzający, jest pełną formą pracy z pentagramem, której zakon uczył adeptów Zakonu Wewnętrznego po opanowaniu rytuału mniejszego. W każdej z czterech stron świata kreśli się dwa pentagramy: najpierw pentagram Ducha, czynnego lub biernego, z imieniem jednej z czterech linii Tablicy Jedności, potem pentagram właściwego żywiołu z trzema świętymi imionami jego tablicy. Do figur dołącza się znaki kerubinów, hebrajskie imiona Boga dla żywiołów i znaki stopni, którym zakon przypisał żywioły.

Rytuał mniejszy posługuje się jedną postacią pentagramu we wszystkich kierunkach i czterema imionami hebrajskimi. Najwyższy różnicuje strony świata: każda kwatera otrzymuje własny żywioł, własną formę gwiazdy i własny zestaw imion z systemu, który John Dee i Edward Kelley zapisali w latach osiemdziesiątych XVI wieku, a który Złoty Brzask włączył do swojego nauczania. Opis rytuału podał Israel Regardie w The Golden Dawn, wśród dokumentów Zakonu Wewnętrznego. Ten sam dokument nazywa rytuał mniejszy przydatnym tylko w wezwaniach ogólnych i mniej ważnych, danym Neofitom dla ochrony. Najwyższy służy do przywołania lub odpędzenia sił czterech żywiołów naraz, w czterech stronach świata. Kto pracuje z jednym żywiołem, kreśli w czterech stronach tylko pentagram Ducha właściwej natury i pentagram tego żywiołu, jak przy konsekracji narzędzi żywiołów.

Imiona i znaki

Imiona Tablicy Jedności łączą się z pentagramami Ducha: na wschodzie EXARP (wym. e-eks-ar-pe), Powietrze; na południu BITOM (wym. be-i-to-em), Ogień; na zachodzie HCOMA (wym. he-ko-em-a), Woda; na północy NANTA (wym. en-a-en-ta), Ziemia. Taką wymowę, z literami wymawianymi osobno, podaje wykład zakonu. Imion enochiańskich używa się, gdy pracuje się z tablicami żywiołów; w zwykłym wezwaniu, bez tablic, wystarczają imiona hebrajskie. Przy kole Ducha kreślonym w środku pentagramu Ducha wibruje się Eheje (wym. e-he-je) dla Ducha czynnego i Agla (wym. a-gla) dla biernego.

Każda tablica ma trzy święte imiona wypisane na chorągwi jej wielkiego krzyża. Dla Powietrza są to ORO IBAH AOZPI (wym. o-ro i-ba-ha a-o-zod-pi), dla Ognia OIP TEAA PEDOCE (wym. o-i-pe te-a-a pe-do-ke), dla Wody EMPEH ARSEL GAIOL (wym. em-pe-he ar-sel ga-i-ol), dla Ziemi EMOR DIAL HECTEGA (wym. em-or di-al hek-te-e-ga). Wibruje się je przy pentagramach żywiołów.

W środku pentagramu żywiołu kreśli się znak kerubina i wibruje hebrajskie imię Boga dla tego żywiołu: dla Powietrza znak Wodnika i JHWH (wym. je-ho-wa), dla Ognia znak Lwa i Elohim (wym. e-lo-him), dla Wody głowę orła i El (wym. el), dla Ziemi znak Byka i Adonaj (wym. a-do-naj).

Trzecim elementem są znaki stopni. Powietrze należy do Teoretyka (2=9), Ogień do Filozofa (4=7), Woda do Praktyka (3=8), Ziemia do Zelatora (1=10). Przy pentagramie Ducha dokument zakonu każe dać znak pozdrowienia stopnia Neofity, czyli znak Wkraczającego, a po nim znak Ciszy. Crowley w Liber O daje w tym miejscu znaki Portalu: rozsunięcie dłoni, jakby rozdzierało się zasłonę, dla Ducha czynnego, i zsunięcie ich, jakby się ją zamykało, dla biernego.

Przebieg w wersji przywołującej

Przebieg odpowiada układowi Regardiego. Wersja odpędzająca ma tę samą kolejność, a różni się kierunkiem kreślenia pentagramów.

1. Stań w środku pomieszczenia twarzą na wschód i wykonaj Krzyż Kabalistyczny.
2. Zwrócony na wschód nakreśl przywołujący pentagram Ducha czynnego i wibruj EXARP. W jego środku nakreśl koło Ducha, wibrując Eheje, i daj znaki Neofity.
3. W tym samym miejscu nakreśl przywołujący pentagram Powietrza i wibruj ORO IBAH AOZPI. W środku nakreśl znak Wodnika, wibrując JHWH, i wykonaj znak Teoretyka.
4. Przejdź na południe, prowadząc ostrzem różdżki albo palcem linię kręgu. Nakreśl pentagram Ducha czynnego z imieniem BITOM i koło z imieniem Eheje, daj znaki Neofity, potem pentagram Ognia z OIP TEAA PEDOCE, znak Lwa z imieniem Elohim i znak Filozofa.
5. Przejdź na zachód. Nakreśl pentagram Ducha biernego z imieniem HCOMA i koło z imieniem Agla, daj znaki Neofity, potem pentagram Wody z EMPEH ARSEL GAIOL, głowę orła z imieniem El i znak Praktyka.
6. Przejdź na północ. Nakreśl pentagram Ducha biernego z imieniem NANTA i koło z imieniem Agla, daj znaki Neofity, potem pentagram Ziemi z EMOR DIAL HECTEGA, znak Byka z imieniem Adonaj i znak Zelatora.
7. Wróć na wschód, zamykając krąg. Stań w środku, rozłóż ramiona w krzyż i przywołaj archaniołów jak w rytuale mniejszym: „Przede mną Rafael, za mną Gabriel, po mojej prawicy Michał, po mojej lewicy Uriel. Wokół mnie płoną pentagramy, a w kolumnie stoi gwiazda o sześciu promieniach”.
8. Zakończ ponownym Krzyżem Kabalistycznym i zapisz wykonanie w dzienniku.

Przy każdej wibracji wykład zakonu każe wziąć głęboki oddech i wibrować imię jak najsilniej wewnętrznie, z wydechem, niekoniecznie głośno; można też kreślić w powietrzu litery albo pieczęcie imion.

Zasada kierunku kreślenia

Zamiast wyliczać wszystkie postacie gwiazdy, wystarczy reguła, z której wynikają. W systemie Złotego Brzasku każdy wierzchołek pentagramu ma swój żywioł: górny należy do Ducha, prawy górny do Wody, prawy dolny do Ognia, lewy dolny do Ziemi, lewy górny do Powietrza, przy czym strony liczy się z punktu widzenia osoby stojącej przed figurą. Pentagram przywołujący kreśli się ku wierzchołkowi danego żywiołu: pierwsza linia zmierza do jego punktu. Pentagram odpędzający kreśli się od tego wierzchołka: pierwsza linia z niego wychodzi.

Pentagramy Ducha mają odmianę tej reguły, bo Duch spina dwie pary żywiołów: czynny łączy się z Ogniem i Powietrzem, bierny z Wodą i Ziemią. Wykład zakonu nazywa prądy od Ognia do Powietrza i od Ziemi do Wody prądami Ducha, pośrednictwem między żywiołami czynnymi i biernymi; dlatego pentagramy Ducha otwierają i zamykają wezwania jako równowaga żywiołów. Ich kreślenie zaczyna się od poziomego ramienia gwiazdy, między wierzchołkami Powietrza i Wody, a kierunek pierwszej linii zależy od tego, czy Duch jest czynny czy bierny, i od tego, czy rytuał przywołuje czy odpędza. Figury przerysowuje się z diagramów Regardiego.

Kto zna regułę, sam sprawdzi, czy nie pomylił gwiazdy, i nie zależy od wyuczonego ciągu ruchów, który rozpada się przy zmęczeniu.

Duch nad żywiołami

W każdej kwaterze Duch przychodzi pierwszy, a żywioł po nim. Według symboliki zakonu żywioły nie działają same, lecz pod władzą piątego elementu, który jest szczytem pentagramu. Rytuał dramatyzuje formułę całej pracy Złotego Brzasku: człowiek uporządkowany w czterech żywiołach swojej natury pod władzą wyższego ja.

Imiona enochiańskie wprowadzają drugi poziom. Cztery tablice Dee i Kelleya, przypisane stronom świata, były dla zakonu mapą sił żywiołów w ich subtelnych odmianach, a trzy imiona z chorągwi każdej tablicy – imionami jej Boga. Znaki kerubinów przywołują cztery Święte Żyjące Stworzenia z wizji Ezechiela, hebrajskie imiona – kabałę żywiołów, a znaki stopni – drogę, którą adept przeszedł przez cztery stopnie Zakonu Zewnętrznego, zanim otrzymał prawo do pracy z żywiołami. Kto wymawia je w odpowiedniej kwaterze, łączy w jednym rytuale trzy języki zakonu.

Wersja odpędzająca ma ten sam porządek kwater, imion i znaków; zmienia się kierunek kreślenia gwiazd. Wykład zakonu każe odpędzać w ten sam sposób po zakończeniu pracy, chyba że chce się zatrzymać niektóre siły na pewien czas. Każde wezwanie otwiera się i zamyka Krzyżem Kabalistycznym.

Najczęstsze błędy

Pierwszym błędem jest sięgnięcie po ten rytuał przed opanowaniem rytuału mniejszego. Kto nie wykonuje go płynnie, gubi się w liczbie imion i znaków. Drugim jest mylenie pentagramów Ducha czynnego i biernego: wschód i południe, Powietrze i Ogień, należą do czynnego, zachód i północ do biernego. Trzecim – mylenie imion hebrajskich: JHWH należy do Powietrza, Elohim do Ognia, El do Wody, Adonaj do Ziemi. Czwartym jest przerwanie kręgu; przejścia między kwaterami są częścią rytuału, a palec przez cały czas prowadzi linię. Piątym jest wymawianie imion enochiańskich bez wtrąconych samogłosek. Szóstym – pozostawienie wersji przywołującej bez zamknięcia: po operacji przywołującej wykonuje się formę odpędzającą, chyba że niektóre siły mają świadomie pozostać na pewien czas.

Łatwo też zapomnieć o znakach stopni albo wykonywać je mechanicznie. Każdy z nich przypomina, przez który stopień praktykujący przeszedł, by mieć prawo do pracy z danym żywiołem.

Miejsce w regularnej praktyce

Rytuał mniejszy służy wezwaniom ogólnym, najwyższy – pracy z żywiołami w pełnym układzie: wezwaniom żywiołów, konsekracjom narzędzi, pracy z tablicami enochiańskimi i skryingowi ich podkątów. Wykonuj go raz w tygodniu jako ćwiczenie pamięci i wyobraźni, a przy operacjach żywiołów jako ich ramę.

Rytuał opanowuje się kwatera po kwaterze. Najpierw ćwiczy się tylko wschód, potem dochodzą kolejne strony, aż cała sekwencja stanie się płynna. W dzienniku zapisuje się każde wykonanie i kwaterę, w której ręka lub pamięć zawiodły.