Oczyszczanie i poświęcenie świątyni
Oczyszczenie wodą i poświęcenie ogniem to w Złotym Brzasku dwa obejścia sali przez Stolistesa i Dadouchosa: w każdej kwaterze trzykrotne skropienie albo okadzenie, a na wschodzie, po zamknięciu kręgu, słowa „Oczyszczam wodą” i „Poświęcam ogniem”; w samotnej pracy, poprzedzone wygnaniem pentagramu, zamieniają zwykły pokój w świątynię.
Woda i ogień na progu pracy
W rytuale Neofity Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku Hierofanta, otwierając świątynię, mówi: „Fratrze Stolistesie i Fratrze Dadouchosie, rozkazuję wam oczyścić i poświęcić salę wodą i ogniem”. Stolistes, urzędnik wody, idzie na wschód, staje twarzą do Hierofanty, kreśli czarą w powietrzu krzyż i trzy razy skrapia kilkoma kroplami wody ku wschodowi. Przechodzi na południe, zachód i północ, powtarzając oczyszczenie w każdej kwaterze, i wraca na wschód, by zamknąć krąg. Wtedy unosi czarę wysoko i mówi: „Oczyszczam wodą”. Dadouchos, urzędnik ognia, idzie za nim. Gdy Stolistes przejdzie na południe, Dadouchos staje twarzą na wschód, unosi kadzielnicę i trzykrotnie kołysze nią ku wschodowi. Powtarza okadzenie w każdej kwaterze, wraca na wschód, zamyka krąg i unosząc kadzielnicę, mówi: „Poświęcam ogniem”. Rytuał Neofity ogłosił Israel Regardie w The Golden Dawn. Z niego wzięły tę czynność samotne otwarcia świątyni, które adept wykonuje bez loży i bez urzędników.
Oczyszczenie i poświęcenie to dwie różne czynności. Oczyszczenie usuwa z przestrzeni to, co przypadkowe i obce. Poświęcenie nadaje jej przeznaczenie. Woda zmywa, ogień zapala, pierwsza opróżnia, drugi wypełnia. W rytuałach poświęcenia Zakonu Wewnętrznego, na przykład przy poświęceniu różdżki lotosu albo czterech narzędzi żywiołowych, oczyszczenie wodą otwiera się słowami z Wyroczni chaldejskich: „Najpierw więc kapłan, który rządzi dziełami ognia, niech skropi wodą oczyszczającą szumiącego głośno morza”. Poświęceniu ogniem towarzyszą tam słowa: „A gdy po zniknięciu wszystkich zjaw ujrzysz ów święty i bezkształtny Ogień, Ogień, który strzela i błyska przez ukryte głębie wszechświata, usłysz głos Ognia”. Ogień, który ma poświęcić, sam wymaga najpierw wody.
W ceremonii przyjęcia tę samą podwójną czynność wykonuje się nad samym kandydatem. Kerux zagradza mu drogę słowami: „Nieoczyszczony i niepoświęcony nie możesz wejść do naszej świętej sali”. Stolistes zanurza kciuk w wodzie oczyszczającej, kreśli nim krzyż na czole kandydata, skrapia go trzykrotnie i mówi: „Oczyszczam cię wodą”. Dadouchos kreśli nad nim krzyż kadzielnicą, okadza go trzykrotnie i mówi: „Poświęcam cię ogniem”. Czynność powtarza się w toku ceremonii, ilekroć Kerux zagradza kandydatowi drogę na kolejną stronę świata. Człowiek i miejsce przechodzą przez te same dwa żywioły, zanim zostaną dopuszczeni do światła.
Porządek jest stały: najpierw wygnanie, potem woda, potem ogień, zawsze w obejściu zgodnym z biegiem słońca, od wschodu.
Świątynia i ołtarz
Świątynią może być każdy pokój, w którym da się wyznaczyć środek i swobodnie obejść go dookoła. Pierwszą sprawą jest wschód. Jeśli rzeczywisty wschód wypada na ścianę, przy której nie da się stanąć, przyjmuje się wschód umowny, ale trzyma się go przy każdej pracy.
Pośrodku stoi ołtarz. W Złotym Brzasku ma kształt podwójnego sześcianu, bo jak mówi Tablica Szmaragdowa, rzeczy na dole są odbiciem rzeczy na górze. Jest czarny, bo ognie istot stworzonych wznoszą się z ciemności i mroku. Boki ołtarza razem z wierzchem i spodem składają się z dziesięciu kwadratów i wyobrażają dziesięć sefir, z których najniższą jest Malkut. W domu buduje się taką bryłę z dwóch skrzynek albo zamawia u stolarza. Ołtarz nie stoi przy ścianie, tylko tak, by można go było obejść.
W sali Neofity między ołtarzem a wschodem stoją dwie kolumny: czarna na północy i biała na południu. W pracy samotnej zaznacza się je dwoma świecznikami, czarnym i białym. Na ołtarzu sali Neofity leży czerwony krzyż nad białym trójkątem, a w jego narożnikach wschodnim, południowym, zachodnim i północnym symbole czterech żywiołów: róża dla powietrza, ogień lampy dla ognia, kielich wina dla wody, chleb i sól dla ziemi. Do oczyszczenia i poświęcenia potrzebne są czara z wodą, kadzielnica z węgielkiem i żywicą oraz świeca.
Przygotowanie wody, ognia i siebie
Woda jest czysta, w czarze używanej tylko do tego celu. Ogniem jest kadzidło: żywica na węgielku, której dym unosi się wyraźnie, ale nie wypełnia pokoju. Kadzielnicę stawia się na żaroodpornej podstawie.
Przed wejściem do świątyni wykonujący myje ręce i twarz. Najpierw oczyszcza się operator, potem miejsce. Jeśli używa szaty, wkłada ją teraz. Zamyka drzwi i dba, by nikt mu nie przerwał, bo przerwanie w połowie obejścia niweczy porządek całej czynności. Wchodzi spokojnie, staje na zachód od ołtarza, twarzą na wschód, i przez kilka oddechów trwa w ciszy.
Wygnanie pentagramem poprzedza wodę i ogień. Najpierw usuwa się wpływy niepożądane, potem oczyszcza i poświęca. Do tego wystarcza Mniejszy Rytuał Odpędzenia Pentagramu.
Przebieg oczyszczenia i poświęcenia
- Wykonaj Mniejszy Rytuał Odpędzenia Pentagramu i wróć na miejsce na zachód od ołtarza.
- Weź czarę z wodą i przejdź na wschód.
- Nakreśl czarą w powietrzu krzyż i skrop przestrzeń kilkoma kroplami trzy razy ku wschodowi.
- Przejdź zgodnie z biegiem słońca na południe, potem na zachód i na północ, w każdej kwaterze kreśląc krzyż i trzykrotnie skrapiając.
- Wróć na wschód, zamknij krąg, unieś czarę wysoko i powiedz: „Oczyszczam wodą”.
- Odstaw czarę na ołtarz i weź kadzielnicę. Na wschodzie unieś ją i trzykrotnie zakołysz nią ku wschodowi.
- Obejdź salę tą samą drogą, przez południe, zachód i północ, okadzając trzykrotnie każdą kwaterę.
- Wróć na wschód, zamknij krąg, unieś kadzielnicę i powiedz: „Poświęcam ogniem”. Odstaw ją na ołtarz.
- Stań na zachód od ołtarza, twarzą na wschód, i wypowiedz krótko, jakiej pracy świątynia ma służyć.
- Wykonaj zamierzoną pracę.
- Po jej zakończeniu wykonaj ponownie wygnanie pentagramem, zgaś ogień, wylej wodę do ziemi i zapisz w dzienniku datę, godzinę i przebieg.
Znaczenie gestów
Krzyż kreślony czarą łączy dwie osie, pionową i poziomą, i w symbolice Złotego Brzasku jest znakiem równowagi żywiołów. Ten sam znak Stolistes kreśli wodą na czole kandydata, a Dadouchos kadzielnicą nad nim. Skropienie i okadzenie powtarza się w każdej kwaterze trzy razy, jednakowo, tak że żadna strona świata nie dostaje mniej niż inne.
Kolejność wody przed ogniem ma swój sens. Ogień poświęca, czyli nadaje miejscu wyższe przeznaczenie, ale może to zrobić dopiero wtedy, gdy to, co przypadkowe, zostało zmyte. Gdyby zacząć od ognia, poświęcałoby się przestrzeń zajętą jeszcze przez dzień. Stolistes ma w sali Neofity stację na północy, by wyobrażać zimno i wilgoć, a Dadouchos na południu. Obaj wychodzą jednak na wschód, bo od wschodu, skąd przychodzi światło, zaczyna się każde obejście.
W pracy samotnej wykonujący łączy obie role: jest Stolistesem, gdy niesie wodę, i Dadouchosem, gdy niesie ogień. Dlatego między obejściami odstawia jedno naczynie, zanim weźmie drugie, i nie niesie ich razem. Każde obejście jest osobną czynnością z własnym początkiem na wschodzie i własnym zamknięciem kręgu.
Obejście przeprowadza też uwagę wykonującego przez cztery strony świata, które w magii Zakonu odpowiadają czterem żywiołom. Kto obchodzi świątynię z wodą i ogniem, porządkuje razem z nią żywioły w sobie.
Najczęstsze błędy
Najczęstszym błędem jest kierunek. Obejście przeciwne do biegu słońca Złoty Brzask wykonuje przy zamykaniu, na przykład pod koniec rytuału poświęcenia narzędzi, więc pomylenie kierunku odwraca sens czynności. Drugim jest pośpiech: obejście z wodą skończone w dziesięć sekund jest tylko spacerem z naczyniem. Trzecim jest nadmiar wody i dymu. Kilka kropel i lekka smuga kadzidła wystarczą, a zalana podłoga i zadymiony pokój rozpraszają. Czwartym jest oczyszczenie i poświęcenie, po którym nie następuje żadna praca. Ceremonia przygotowuje przestrzeń do dzieła i bez niego nie ma celu. Piątym jest pominięcie końcowego wygnania, którym świątynia zostaje zamknięta.
Świątynia na co dzień
Pełną ceremonię wykonuje się przy każdej ważniejszej pracy: inwokacji, medytacji przed tablicą żywiołów, poświęceniu narzędzia. Przy codziennych ćwiczeniach wystarcza wygnanie pentagramem, a oczyszczenie wodą i poświęcenie ogniem odnawia się raz w tygodniu, w stałym dniu.
Świątynia wymaga też zwykłej troski. Ołtarz się odkurza, tkaniny pierze, czarę i kadzielnicę czyści z osadu. Zaniedbanego, zakurzonego miejsca nie da się uznać za poświęcone, choćby obchodziło się je z wodą i ogniem codziennie. Porządek rzeczy materialnych jest przedłużeniem tej samej czynności, którą ceremonia wyraża w symbolu. Na tym nawyku, utrzymywanym przez lata, opiera się cała dalsza praca ceremonialna.