Wibracja imion boskich – technika

Imię wypowiedziane całym ciałem

Wibracja to sposób wypowiadania imion boskich, archanielskich i słów mocy, w którym imię nie jest zwykłym słowem, lecz przedłużonym, rezonującym tonem, prowadzonym oddechem, wyobraźnią i gestem przez całe ciało. Za techniką stoi zasada wspólna kabale i magii późnego antyku: imię zawiera naturę nazywanej mocy, a kto wypowiada je należycie, przywołuje to, co ono oznacza. Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku ujął tę zasadę w dokładną instrukcję, ogłoszoną przez Israela Regardiego w The Golden Dawn, a Aleister Crowley rozpisał ją na kroki w Liber O vel Manus et Sagittae, w drugim numerze The Equinox (1909).

Instrukcja Złotego Brzasku

Dokument Zakonu, Wibracyjny sposób wymawiania imion boskich, stawia na początku warunek: przed wibracją operator ma wznieść się możliwie najwyżej ku idei boskiego białego blasku w Keter i utrzymać umysł na płaszczyźnie najwznioślejszej aspiracji. Bez tego wibrowanie samymi siłami astralnymi jest niebezpieczne, bo wibracja przyciąga do operatora pewną siłę, a jej natura zależy w dużej mierze od stanu jego umysłu. Potem operator bierze głęboki, pełny wdech i skupia świadomość w sercu, które odpowiada Tiferet, sprowadziwszy tam najpierw biały blask z Keter. Formuje w sercu litery imienia w jaskrawym białym świetle, nie w matowej bieli, i czuje je tam wypisane. Wreszcie, wydychając, powoli wymawia litery tak, by dźwięk wibrował w nim, wyobrażając sobie, że oddech, opuszczając ciało, rozpiera go, aż wypełnia przestrzeń; imię wymawia się tak, jakby wibrowało przez cały wszechświat i nie ustawało, dopóki nie dosięgnie jego krańców. Ogólna reguła dokumentu każe wymówić imię tyle razy, ile ma liter.

Ten sam dokument przestrzega, że każda użyteczna praca okultystyczna męczy operatora i odbiera mu część magnetyzmu, dlatego do ważnej pracy trzeba przystępować w pełni sił. Z wibracją łączą się dwa znaki stopnia Neofity, które Liber O wprowadza do samej formuły. Znak Wkraczającego, znak Horusa, jest gestem projekcji: lewa stopa wysuwa się naprzód, a ręce wyrzuca się przed siebie z wysokości oczu. Znak Milczenia, znak Harpokratesa, zamyka działanie: lewa stopa wraca, a palec wskazujący spoczywa na ustach. Dokument Zakonu o znakach mówi, że na pierwszy znak zawsze należy odpowiedzieć drugim.

Formuła Liber O

Crowley podaje formułę w pięciu punktach. Pierwszy: stań z rozpostartymi ramionami. Drugi: weź głęboki wdech przez nozdrza, wyobrażając sobie, że imię boga wchodzi do ciała z oddechem. Trzeci: pozwól temu imieniu powoli zstąpić z płuc do serca, do splotu słonecznego, do pępka, do narządów płciowych i tak do stóp. Czwarty: w chwili, gdy imię zdaje się dotykać stóp, szybko wysuń lewą stopę o mniej więcej dwanaście cali naprzód, rzuć ciało do przodu i wyrzuć ręce, cofnięte przedtem do boków oczu, tak by stać w postawie boga Horusa; jednocześnie wyobraź sobie, że imię wznosi się przez całe ciało, i wydychaj je przez nozdrza powietrzem zatrzymanym dotąd w płucach. Wszystko to masz wykonać z całą siłą, do jakiej jesteś zdolny. Piąty: cofnij lewą stopę i połóż prawy palec wskazujący na ustach, tak by stać w postawie boga Harpokratesa.

Crowley dodaje miarę poprawnego wykonania: jedna wibracja ma całkowicie wyczerpać siły fizyczne maga, rozgrzać go całego albo wywołać obfity pot i osłabić go tak, że z trudem utrzyma się na nogach. Znakiem powodzenia, dostrzegalnym tylko dla samego ćwiczącego, jest to, że słyszy imię boga ryczane gwałtownie jak przez zgiełk dziesięciu tysięcy gromów, a ten wielki głos zdaje się wychodzić z wszechświata, nie z niego samego.

Przygotowanie

Do pełnej formuły potrzeba miejsca, w którym można zrobić krok naprzód i wyrzucić ramiona. Stoi się twarzą na wschód, chyba że rytuał wyznacza inny kierunek. Przed wibracją wykonuje się Mniejszy Rytuał Odpędzający Pentagramu i kilka cykli spokojnego, równego oddechu.

Imię zna się, zanim się je wibruje: jego brzmienie, podział na sylaby i zapis hebrajskimi literami. Na początek bierze się jedno krótkie imię, na przykład Eheieh, „Jestem”, imię Boga w Keter, pisane Alef, He, Jod, He, albo Adonai, „Pan”, imię Boga w Malkut. Tetragramu nie wymawia się w Zakonie jako jednego słowa, lecz literuje: Jod-He-Wau-He.

Ton jest niski i pełny, niższy niż zwykła mowa, odczuwany w klatce piersiowej i w twarzy, a przy wprawie w całym ciele. Wysokość, przy której pierś rezonuje najmocniej, odnajduje się przed pierwszą sesją, śpiewając imię na kilku tonach.

Formuła wibracyjna krok po kroku

Przebieg łączy instrukcję Zakonu z punktami Liber O.

1. Stań wyprostowany, twarzą na wschód, ze stopami złączonymi i ramionami rozpostartymi.
2. Wznieś myśl ku boskiemu białemu blaskowi Keter nad głową i utrzymaj aspirację na tej wysokości.
3. Cofnij dłonie do boków oczu i weź powolny, głęboki wdech przez nozdrza, wyobrażając sobie, że imię wchodzi z oddechem do ciała.
4. Uformuj w sercu litery imienia w białym świetle i zatrzymaj na chwilę oddech.
5. Prowadź imię w dół: do splotu słonecznego, do pępka, do narządów płciowych i do stóp.
6. Gdy imię dotknie stóp, wysuń lewą stopę naprzód, rzuć ciało do przodu i wyrzuć ręce przed siebie w znaku Wkraczającego.
7. Jednocześnie wydychaj imię niskim, wibrującym tonem przez cały wydech, wyobrażając sobie, że wznosi się przez całe ciało i wylatuje naprzód aż do krańców wszechświata.
8. Cofnij lewą stopę, wyprostuj się i połóż palec wskazujący na ustach w znaku Milczenia.
9. Trwaj w milczeniu przez kilka oddechów, zanim przejdziesz do kolejnego imienia albo dalszej części rytuału.

W znaku Milczenia Crowley każe położyć na ustach prawy palec wskazujący, a znak Neofity w Zakonie wykonuje się palcem lewej ręki; wybiera się jedną tradycję i stosuje ją zawsze. Liber O każe wydychać imię przez nozdrza, a instrukcja Zakonu mówi o wibrowaniu imienia głosem; w rytuałach, w których imię ma zabrzmieć, wibruje się je głosem.

Fazy formuły

Każda faza odpowiada miejscu na Drzewie Życia, które ciało w tej chwili odwzorowuje. Wzniesienie myśli sięga do Keter nad głową. Serce, w którym jaśnieją litery, jest miejscem Tiferet, środka i równowagi Drzewa. Zejście do stóp sprowadza imię do Malkut, ziemi, na której się stoi. Imię nie zostaje wysłane z samej głowy: przechodzi całą oś ciała, od korony po stopy, i dopiero stamtąd wylatuje na zewnątrz. Stacje, które wylicza Liber O – serce, splot słoneczny, pępek, narządy płciowe i stopy – pozwalają prowadzić je powoli, punkt po punkcie. To ta sama oś, na której w Środkowym Filarze buduje się sfery Keter, Daat, Tiferet, Jesod i Malkut.

Znak Wkraczającego i znak Milczenia tworzą parę. Horus naciera i wysyła siłę naprzód; Harpokrates, dziecko z palcem na ustach, zamyka, chroni i zatrzymuje to, co zostało poruszone. Projekcja bez milczenia rozprasza siłę, a milczenie bez projekcji nie ma czego strzec. Formuła powtarza w ten sposób rytm oddechu: po wydechu przychodzi pauza.

Reguły wykonania

Wibracja nie jest krzykiem: siłę daje rezonans i pełny oddech, a nie głośność. Imię trwa przez cały wydech równym tonem, nie wybucha i nie gaśnie w pół sekundy. Zejście do stóp wykonuje się zawsze; imię wciągnięte do piersi i od razu wypuszczone nie przechodzi przez oś ciała.

Krok w znaku Wkraczającego jest krótki i pewny, na około dwanaście cali, jak każe Liber O; tułów rzuca się do przodu, ale ciężar ciała zostaje nad stopami. Imię, którego liter się nie zna, nie daje się uformować w sercu, dlatego przed wibracją sprawdza się pisownię hebrajską.

Pełna formuła z krokiem i znakami towarzyszy imionom w pracach, w których rytuał jej wymaga, zwłaszcza w kulminacji inwokacji boga. W krótkich rytuałach, jak rytuał pentagramu, każde imię wibruje się pełnym oddechem i rezonującym tonem, a gesty wykonuje się tam, gdzie wymaga ich tekst.

Ćwiczenie dzienne

Wibracji uczy się w krótkiej codziennej sesji poświęconej jednemu imieniu. Po rytuale odpędzającym i kilku cyklach spokojnego oddechu wykonuje się trzy pełne wibracje z przerwą milczenia między nimi, a potem siada się na chwilę i obserwuje, co pozostało w ciele. Jednym imieniem pracuje się przez tydzień albo dłużej, aż formuła przebiega płynnie.

W nocy albo tam, gdzie głos nie może zabrzmieć, ćwiczy się wibrację wewnętrzną: cały przebieg z gestem i wyobrażeniem, z dźwiękiem pomyślanym albo ledwie słyszalnym. Cały ciężar spoczywa wtedy na wyobraźni i oddechu. Ćwiczenie głośne pozostaje jednak podstawą, bo tylko ono uczy ciało rezonansu.

Każdą sesję wpisuje się do dziennika: datę, godzinę, imię, liczbę wibracji, czas, jakość tonu, odczucia w ciele, ciepło i drżenie. Po kilku tygodniach zapis pokazuje, przy których imionach ton przychodzi łatwo, a przy których się łamie, i kiedy formuła przestaje wymagać myślenia o kolejnych krokach. Wtedy wprowadza się ją do dłuższych rytuałów, w których musi przebiegać sama, gdy uwaga jest zajęta resztą operacji.