Pierwszy rok praktyki – program na 12 miesięcy

Rok Probacjonisty

Rok jest w tradycji magii ceremonialnej podstawową jednostką pracy początkującego. W regulaminie A∴A∴, opisanym przez Crowleya w One Star in Sight, „głównym zadaniem” Probacjonisty jest „rozpocząć takie praktyki, jakie woli, i przez rok prowadzić ich staranny zapis”. W Złotym Brzasku Neofita uczył się najpierw alfabetu hebrajskiego, znaków planet, żywiołów i zodiaku, nazw sefir i prostych rytuałów, a do kolejnego stopnia przechodził dopiero po egzaminie z tej wiedzy. Franz Bardon w Der Weg zum wahren Adepten (1956) dzieli pracę na stopnie i każe przejść do następnego dopiero wtedy, gdy ćwiczenia poprzedniego są opanowane. Rudolf Steiner rozpisuje swoje ćwiczenia poboczne na kolejne miesiące, a każde nowe dodaje do poprzednich.

Rok opisany niżej łączy te porządki. Każdy miesiąc wprowadza jedną nową pracę, która dołącza do dawnych i ich nie wypiera. Na całość potrzeba od dwudziestu do czterdziestu minut dziennie, rano i wieczorem, oraz jednej dłuższej sesji w tygodniu, przeznaczonej na lekturę i przegląd dziennika.

Wyposażenie i pora

Wyposażenie na cały rok jest skromne: zeszyt z twardą okładką na dziennik, krzesło z prostym oparciem, wolne miejsce do obrotu na cztery strony świata, zegarek z sekundnikiem i świeca. W drugim kwartale przydają się tablice wschodów i zachodów Słońca dla swojej miejscowości, w trzecim karty tattw z kolorowego papieru, w czwartym talia tarota Złotego Brzasku albo talia Thota.

Pora jest ustalona przed pierwszym dniem: stała godzina porannego bloku i stała godzina wieczornego. Wszystkie ćwiczenia wykonuje się o tych godzinach, a przesuwa się je tylko wraz z porami roku, gdy zmieniają się godziny wschodu i zachodu Słońca.

Dwanaście miesięcy

Liczby oznaczają kolejne miesiące praktyki, a nie miesiące kalendarza.

1. Załóż dziennik według Liber E: przy każdym ćwiczeniu zapisuj datę, godzinę, miejsce, czas trwania, stan ciała i umysłu oraz pogodę. Codziennie rano siadaj na dziesięć minut w nieruchomej postawie i oddychaj w czterech równych taktach: wdech na cztery, zatrzymanie na cztery, wydech na cztery, zatrzymanie na cztery.
2. Naucz się Mniejszego Rytuału Odpędzającego Pentagramu. Przez pierwszy tydzień wykonuj sam Krzyż Kabalistyczny – Ateh na czole, Malkut na piersi, we-Gewura na prawym ramieniu, we-Gedula na lewym, le-olam, amen z dłońmi złożonymi na piersi – potem dodaj pentagramy z imionami JHWH na wschodzie, Adonai na południu, Eheieh na zachodzie i AGLA na północy, a na końcu archaniołów: Rafała przed sobą, Gabriela za sobą, Michała po prawej i Auriela po lewej.
3. Wibruj imiona rytuału według Liber O: wdech przez nozdrza z imieniem, imię prowadzone od płuc przez serce, splot słoneczny, pępek i narządy płciowe do stóp, krok lewą stopą w znaku Wkraczającego z wydechem imienia, powrót w znaku Milczenia.
4. Dodaj cztery adoracje Liber Resh: o świcie ku wschodowi do Ra, w południe ku południowi do Ahathoor, o zachodzie ku zachodowi do Tuma, o północy do Kefry, każdą ze znakiem milczenia i krótką medytacją.
5. Po wieczornym rytuale pentagramu wykonuj Środkowy Filar: sfery białego światła: nad głową z imieniem Eheieh, w gardle z imieniem JHWH Elohim, w sercu z imieniem JHWH Eloah we-Daat, w lędźwiach z imieniem Szaddai El Chai i u stóp z imieniem Adonai ha-Arec. Obieg Światła dołącz, gdy sfery są wyraźne.
6. Zakończ każdy dzień przeglądem wstecz według Steinera: przejdź w myśli przez cały dzień od wieczora do rana, obraz po obrazie, jak widz patrzący na siebie z zewnątrz. Na końcu miesiąca przeczytaj cały dziennik z półrocza i zapisz, które ćwiczenia wykonywałeś codziennie, a które opuszczałeś.
7. Przeznacz poranną medytację na wizualizację: przez pięć minut trzymaj w wyobraźni prosty przedmiot, potem figurę geometryczną w barwie, potem symbol z rytuału, aż obraz pozostaje stały przez cały czas ćwiczenia.
8. Wykonaj pięć kart tattw i raz w tygodniu przeprowadź wizję według dokumentów Złotego Brzasku, zaczynając od żółtego kwadratu Prithiwi z imieniem Adonai ha-Arec; w pozostałe dni kontynuuj wizualizację.
9. Opanuj znaki Neofity, Wkraczającego i Milczenia, i włącz je do rytuału pentagramu, a w medytacji przez cały miesiąc ćwicz kontrolę myśli według pierwszego stopnia Bardona: obserwuj przez kilka minut bieg myśli, nie ingerując w niego, i zapisuj czas ćwiczenia.
10. Raz w tygodniu odbądź wędrówkę po trzydziestej drugiej ścieżce, Taw, z Malkut do Jesod, przez bramę Atutu XXI, Wszechświata, w barwie indygo; przed wejściem i po powrocie wykonaj rytuał odpędzający.
11. Przez cały miesiąc zapisuj sny zaraz po przebudzeniu, z datą i godziną, i porównuj ich obrazy z obrazami ścieżki Taw i sfery Jesod; nie dodawaj nowych prac.
12. Przeznacz ostatni miesiąc na powtórkę wszystkiego, co się utrzymało, przeczytaj cały dziennik od pierwszej strony i ułóż na jego podstawie plan drugiego roku.

Logika kolejności

Pierwszy kwartał buduje narzędzia, na których stoi reszta. Dziennik pozwala widzieć własną pracę z zewnątrz; Crowley w Liber E nazywa zapis bezwzględnie koniecznym i każe notować wszystko, co mogło wpłynąć na wynik ćwiczenia. Oddech uspokaja ciało przed rytuałem. Rytuał pentagramu porządkuje przestrzeń, a Krzyż Kabalistyczny stawia praktykującego na osi Drzewa, od Keter nad głową do Malkut. Wibracja przychodzi w trzecim miesiącu, bo wymaga oswojonego oddechu i znajomości imion, które się wibruje.

Drugi kwartał zmienia skalę z pojedynczej sesji na całą dobę. Adoracje słoneczne cztery razy dziennie przypominają o Wielkim Dziele, jak mówi ostatni punkt Liber Resh. Środkowy Filar przenosi oś Krzyża Kabalistycznego do wnętrza ciała, sfera po sferze. Przegląd dnia wstecz zamyka dobę, a półroczna lektura dziennika jest pierwszym sprawdzianem całej pracy.

Trzeci kwartał kształci wyobraźnię, główne narzędzie pracy Złotego Brzasku. Przychodzi wtedy, gdy praktykujący ma już stały rytuał odpędzający i nawyk zapisu, którymi otwiera i zamyka każdą wizję. Znaki Neofity, znane z wibracji, stają się samodzielnymi gestami, a kontrola myśli według Bardona uczy, że umysł, który ma prowadzić obraz, musi najpierw umieć obserwować własny bieg.

Czwarty kwartał łączy wszystko w pierwszej wędrówce po Drzewie. Ścieżka Taw, prowadząca z Malkut do Jesod, jest w tej tradycji zawsze pierwsza: zaczyna się w świecie codziennym i prowadzi do sfery Księżyca, skarbca obrazów, w której mieszkają sny. Miesiąc snów pozwala porównać obrazy wędrówki z obrazami nocy, a miesiąc dwunasty zamyka rok tak, jak go otworzył: dziennikiem.

Zasady roku

Miesiąc jest jednostką pracy, a nie terminem. Gdy rytuał pentagramu nie przebiega jeszcze pewnie, drugi miesiąc trwa sześć tygodni; gdy przerwa wypadła z powodu choroby albo podróży, wraca się do ostatniej pracy opanowanej i od niej podejmuje dalszy ciąg. Bardon wyraża to jedną regułą: następny stopień zaczyna się dopiero wtedy, gdy poprzedni jest opanowany.

Każdy miesiąc ma swój zapis, także ten, w którym nic nowego się nie zdarza. Krótkie, jednakowe wpisy z takich miesięcy pokazują po roku najwyraźniej, co się zmieniło. Gdy suma ćwiczeń przekracza dostępny czas, starsze prace skraca się albo wykonuje co drugi dzień, a codziennie zostają rytuał pentagramu, Liber Resh i dziennik.

Po pierwszym roku

Rytuał pentagramu, adoracje słoneczne, przegląd dnia i dziennik towarzyszą adeptowi przez całą drogę, a nowe prace nadbudowuje się na nich. Dwunasty miesiąc służy temu, by z lektury dziennika wyczytać własny rytm pracy: o jakiej porze ćwiczenia przebiegają najpewniej, które prace są opanowane, a które trzeba powtórzyć.

Na tej podstawie układa się drugi rok. Jego treścią są rytuały heksagramu i praca z planetami, dalsze ścieżki Drzewa od Malkut ku Hod i Necach, tarot jako zbiór bram do wizji i studium tekstów źródłowych. Dziennik pierwszego roku jest przy tym najważniejszym dokumentem: Liber E zastrzega, że A∴A∴ nie przyjmuje oficjalnie do wiadomości żadnych doświadczeń, które nie zostały należycie zapisane.